Title : Once Upon a time...Two

Writer : Nalikakeaw

Rate : Not Sure

Pairing : .........





งานแถลงข่าวเปิดกล้องละครถูกเลื่อนให้เร็วขึ้นสามสัปดาห์ แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังไม่ทันใจผู้ชมที่เฝ้ารออยากเห็นฮารุมะและยูยะแสดงละครร่วมกันอย่างใจจดใจจ่อ  ยิ่งไปกว่านั้น ภาพเบื้องหลังการถ่ายทำเป็นสิ่งที่คนดูกระหายอยากจะดูมากที่สุด เพราะทุกคนอยากจะเห็นภาพคู่รัก  ที่ตอนนี้กลายเป็นคู่รักแห่งปีไปแล้ว

นิตยสารทุกฉบับที่มีรูปคู่ของทั้งสองคนขายดีเป็นอันดับหนึ่ง หรือแม้แต่ภาพที่ไม่ได้ถ่ายแบบคู่กันก็ยังขายหมดภายในเวลาอันรวดเร็ว  ไหนจะภาพแอบถ่ายที่เหล่าปาปารัสซี่คอยตามเป็นขโยงรัวกดชัตเตอร์จับภาพไว้ทุกอิริยาบทก็ขายดีเป็นเทน้ำเทท่า  กรณีสุดท้ายนี่ทำให้ยาบุปวดหัวมาก เพราะนอกจากจะต้องมานั่งจัดการตารางงานของทั้งคู่ให้ลงตัวกับคิวถ่ายละครแล้ว ยังต้องมาจัดการพวกปาปารัสซี่นี่อีก

"ที่จริง นายไม่ต้องยุ่งกับปาปารัสซี่พวกนี้ก็ได้ เรื่องแอบถ่ายแค่นี้พวกฉันชินกันแล้ว"

"ไม่ได้!! เดี๋ยวก็เป็นเรื่องอีก ไม่อยากตามมาแก้ข่าวทีหลัง  โอ๊ยยย!!!! อยากจะแยกร่างอีกซักยี่สิบร่าง!!!!"

"ไม่ใช่เพราะอยากเจอใครหรอกเหรอ"

ยาบุหัวเราะหึๆที่ถูกรู้ทัน เงยหน้าจากกองเอกสารมองยูยะในชุดนักเรียนมัธยมปลายแบบที่เรียกได้ว่าไม่ถูกระเบียบเลยซักข้อ พอๆกับของฮารุมะ ชุดนี้ฝ่ายเสื้อผ้าของกองละครจัดมาให้อย่างเร่งด่วนพอๆกับงานแถลงข่าว ตอนนี้ฮารุมะกำลังสำรวจผมที่เพิ่งไปทำไฮไลท์มาแบบสดๆร้อนๆ ก่อนหน้างานจะเริ่มแค่ไม่กี่ชั่วโมง

จะว่าไปก็เหมาะดี...

"ฉลาดอีกแล้วนะยูยะ ทำไมคนที่รู้ทันฉันถึงเป็นนายทุกที"

แต่ฮารุมะขมวดคิ้วใส่ยาบุ พูดแบบนี้หมายความว่าเขาไม่ฉลาดหรือยังไง 

"ฉันแค่พูดว่ายูยะฉลาด ไม่ได้บอกว่านายโง่นี่หว่า  เอ้านี่!"

ฮารุมะรับเอกสารจากมือยาบุมาดูกับยูยะ ในนั้นมีทั้งประวัติ รูปถ่าย ของคนคนหนึ่งที่ ทั้งฮารุมะและยูยะคุ้นหน้า แต่นึกไม่ออกว่าเคยเจอที่ไหน

"ยาโอโตเมะ ฮิคารุ คนที่ฉันเคยไปตามตื๊อให้มาเป็นนายแบบในสังกัดไง"

"อ๋อ... แล้วก็โดนตอกกลับมาซะหน้าหงายน่ะเหรอ?"

"ทีเรื่องแบบนี้ล่ะฉลาดจำ"

ถึงฮารุมะไม่ย้ำ ยาบุก็จำเรื่องวันนั้นได้ดี  นายยาโอโตเมะคนนั้น ปฎิเสธยาบุอย่างไร้เยื่อใย แล้วยังตอกกลับมาให้เจ็บใจด้วยว่า มีวิธีหาเงินได้เยอะกว่าการเป็นนักแสดงหรือนายแบบในสังกัดกระจอกๆของยาบุ

เพิ่งจะรู้ว่างานที่ว่าก็คือการเป็นปาปารัซซี่นี่เอง 

"มิน่า ..ถึงบอกว่าหาเงินได้มากกว่า สงสัยว่าเงินที่ได้จากการขายภาพหลุด คงมากกว่าค่าตัวเราสองคนซะอีกละมั้ง คนนี้สินะตัวต้นเหตุ"

ยูยะยังไร้ความรู้สึกเหมือนเคย ยังพูดถึงคนที่ทำให้ชีวิตวุ่นวายแบบไม่แค้นเคืองซักนิด  ผิดกับคนข้างๆที่ทำตาวาวด้วยความโกรธจัด  งานนี้ยาโอโตเมะคนนั้นจะโดนอาถรรพ์อย่างที่ใครๆเขาลือกันไหมว่า นักข่าวคนไหนที่คิดจะมายุ่มย่ามกับสองคนนี้  จะมีอันเป็นไปเสียทุกคน

"ไม่ต้องกังวลเรื่องนั้น ฉันมีวิธีจัดการ รับรองว่าจะทำให้หมอนั่นเลิกอาชีพนี้แบบถาวรไปเลย  นายสองคนมีหน้าที่แสดงละครให้ดีก็พอ"

"แล้ววันนี้เราต้องแสดงละครอีกรึเปล่า"

ยาบุละเกลียดสีหน้าเฉยๆไม่ทุกข์ไม่ร้อนกับอะไรของคนตรงหน้านี่เสียจริงๆ  ไม่รู้ว่าฮารุมะมันรักยูยะที่ตรงไหน  ตุ๊กตาแสนสวยนี่มีดีอะไรฮารุมะถึงได้หวงหนักหนา  ตั้งแต่ทำงานด้วยกันมายาบุยังไม่เคยเห็นยูยะยิ้มนอกเหนือจากเวลางานเลยซักครั้ง  เวลาอยู่ด้วยกันก็เหมือนอยู่กับหุ่นกระบอก  แล้วเวลาที่อยู่ด้วยกันสองคนจะเป็นยังไง

"คงไม่ต้องหรอก ทำตัวเป็นปกตินั่นแหละ สวีทมากไปคนจะเบื่อเอา"

...................................................................

....................................

...............

...

งานแถลงข่าววันนี้มีนักข่าวมามากกว่าที่เคย เพราะเป็นการเปิดกล้องละครฟอร์มใหญ่ที่มีนักแสดงที่มีชื่อเสียง และนักแสดงดาวรุ่งน่าจับตาร่วมแสดงอยู่หลายคน  แต่ที่สื่อให้ความสนใจถ่ายภาพมากที่สุดก็หนีไม่พ้นฮารุมะกับยูยะ ทั้งสองคนถูกนักข่าวขอร้องให้ยืนคู่กันเพื่อถ่ายภาพนานเกือบครึ่งชั่วโมง  กว่าจะได้ถ่ายรูปร่วมกับนักแสดงคนอื่นๆ

"ไอ้ผัวเมียจอมขโมยซีนเอ๊ย"

ฮารุมะหันไปแยกเขี้ยวใส่ อิชิงุระ ฮิเดโอะ ที่เดินเข้ามาแทรกระหว่างทั้งสองคน วาดแขนโอบไหล่ทั้งฮารุมะและยูยะเอาไว้ และแน่นอน ฮารุมะเอื้อมไปดึงยูยะออกจากอ้อมแขนนั้นทันที 

"อยากมาเป็นแทนมั๊ยล่ะ ยิ้มจนเหงือกจะบานอยู่แล้ว"

"ถ้าได้ทาคาคิคุงมาอยู่ข้างๆฉันก็ยอมนะ"

มิอุระ โชเฮ เข้ามากอดยูยะจากด้านหลัง ทั้งฮิเดโอะ และโชเฮ  เป็นทั้งนักแสดงและนายแบบที่ฮารุมะและยูยะเคยได้ร่วมงานกันหลายครั้ง จึงได้รับรู้ถึงความสัมพันธ์ของทั้งสองคนและสนิทสนมกันมากพอสมควร  แต่ต่อให้สนิทกันยังไง ฮารุมะก็ไม่อนุญาตให้มากอดยูยะนะเว้ย

"ออกไปห่างๆเลยถ้าไม่อยากตาย"

"หวงไรนักหนาว๊า~ ทาคาคิคุงก็เป็นเพื่อนฉันนะเว้ย  เฮ้ย!!"

โชเฮกระโดดหลบเท้าฮารุมะ พร้อมๆกับที่นักแสดงอีกสองคนเดินเข้ามาพอดี ทั้งนากามะ  จุนตะ และคิริยามะ อาคิโตะ  เลยต้องกระโดดเข้าไปหลบอยู่ข้างหลังยูยะอย่างพร้อมเพรียง

"อะไรวะ! แค่นี้ก็ไม่ได้ หวงชิบ-"

โชเฮหันไปพยักเพยิดกับอาคิโตะและจุนตะที่ยิ้มร่าอยู่ข้างหลัง ทั้งสองคนนั้นต่างก็รู้จักและสนิทสนมกันเช่นเดียวกับฮิเดโอะและโชเฮ  พอมาเจอกันทีไรก็เลยรวมหัวกันแกล้งฮารุมะแบบนี้ทุกที

"เลิกเล่นเถอะน่า"

เสียงปรามเบาๆจากคนที่ถูกดึงไปมาอยู่ตรงกลาง ตอนนี้ยูยะแทบจะแยกร่างได้อยู่แล้ว ข้างหนึ่งก็ฮารุมะ  ข้างหนึ่งก็บรรดาผองเพื่อน เล่นกันจนกลายเป็นจุดสนใจให้นักข่าวรัวชัตเตอร์ แสงแฟลชจากรอบทิศทำให้ยูยะแสบตาไปหมด

"เพิ่งเคยอยู่ต่อหน้าสื่อมวลชนมากขนาดนี้เป็นครั้งแรกคงยังไม่ชินสินะ พวกดาราใหม่ก็แบบนี้แหละ"

ดาราสาวรุ่นพี่คนหนึ่งเดินผ่านไปพร้อมกับเอ่ยขึ้นมาลอยๆ บรรยากาศเงียบลงไปครู่หนึ่งก่อนที่บรรดาสื่อมวลชนจะส่งเสียงวิจารณ์กันให้แซ่ด  ว่าคุณเธออิจฉาที่บรรดาสื่อให้ความสนใจกลุ่มนักแสดงหนุ่มๆมากกว่า แต่ก็มีใครคนหนึ่งโพล่งขึ้นมาว่า

"สงสัยจะอิจฉาที่ทาคาคิคุงสวยกว่าละมั้ง"

ทุกคนฟังแล้วหัวเราะก๊าก เว้นแต่ดาราสาวคนนั้นที่หันกลับมามองจ้องเขม็งอย่างขุ่นเคือง และยูยะที่มองตอบกลับไปด้วยสีหน้าและสายตาเรียบเฉย...

...................................................................

....................................

...............

...

ถึงเวลาสัมภาษณ์กลุ่มนักแสดงเด็กหนุ่มถูกจัดให้นั่งด้วยกันด้านหลังนักแสดงนำคนอื่นๆ ที่ผลัดกันตอบคำถามจากสื่อมวลชนไปเรื่อยๆจนครบทุกคน ทุกอย่างเป็นไปอย่างราบรื่นจนกระทั่งคำถามสุดท้าย

"อยากทราบว่าฮารุมะซังกับทาคาคิซังเป็นคนรักกันจริงๆหรือเปล่าครับ"

บรรยากาศในห้องสัมภาษณ์เงียบกริบ  ทุกคนรวมทั้งนักแสดงที่นั่งอยู่ด้วยกันต่างก็หันมามองฮารุมะกับยูยะเป็นตาเดียว แต่ทั้งสองคนยังนั่งเงียบจนพิธีกรต้องพูดแทรกเพื่อทำลายความเงียบที่น่าอึดอัดนี้

"เอ่อ คุณนักข่าวครับ คำถามนี้ไม่เกี่ยวกับละครนะครับ ผมว่า.."

"ไม่เห็นเป็นไรนี่ ถือว่าเป็นคำถามส่งท้าย ทุกคนในห้องก็อยากรู้เหมือนกันใช่มั๊ยล่ะ"

เจ้าตัวหันไปมองเพื่อนนักข่าวด้วยกัน และทุกคนก็พยักหน้ากลับมาด้วยองศาเดียวกัน พร้อมเพรียงกันเหมือนนัดกันมา

"ผมคิดว่าผมพูดไปหมดแล้วตอนให้สัมภาษณ์ครั้งก่อน"

ฮารุมะเป็นฝ่ายพูดขึ้นมาหลังจากที่สะกดความไม่พอใจเอาไว้ได้ แต่ก็ไม่ได้ช่วยอะไรเมื่อถูกฝ่ายนั้นตอกกลับมาเป็นชุด

"นั่นมันยังไม่พอ ฮารุมะคุงพูดอยู่ฝ่ายเดียวแฟนๆคงไม่เชื่อหรอก ต้องให้ทาคาคิคุงพูดบ้าง จริงไหมครับ?"

"อะไรทำให้คุณคิดว่าเราไม่ใช่คนรักกัน"

นักข่าวจอมตื๊อยิ้มออกมาอย่างมีชัย ที่สามารถทำให้ยูยะยอมเปิดปากได้ แล้วพล่ามต่อไปด้วยคำพูดที่เตรียมมาเป็นอย่างดี เพื่อหลอกล่อคำตอบจากนักแสดงหนุ่มที่ได้ชื่อว่าปากหนักที่สุดของวงการ

"เพราะคุณดูไม่เหมือนคู่รักกันน่ะสิ  ดูเหมือนคู่รักโปรโมททำให้ทุกคนสนใจละครมากขึ้น เรตติ้งช่องดีขึ้น ในสายตาผมน่ะพวกคุณดูเหมือนเป็นคู่นอ-"

คำพูดหลังจากนั้นถูกกลืนหายเหลือเพียงเสียงขลุกขลักในลำคอที่ไม่มีใครแปลความหมายได้  ฮารุมะเห็นนักข่าวคนนั้นอยู่ๆก็หน้าแดงจัดเหมือนคนกำลังจะเป็นลมแดดแต่ก็ไม่ใช่  สายตาจ้องตรงมายังเวทีที่เขานั่ง  คนที่นั่งข้างๆเขา

ยูยะนั่งกอดอก มือหนึ่งเท้าคางให้ปลายนิ้วแตะริมฝีปากที่ยกยิ้มน้อยๆ ก้มหน้าลงนิดหน่อยเพื่อให้นักข่าวที่ตอนนี้ยืนนิ่งเป็นท่อนไม้ได้เห็นสายตาจิกเล็กๆ

รอยยิ้มยั่วยวนที่น้อยคนนักจะได้เห็น  รอยยิ้มยั่วยวนที่ทำให้อารมณ์และเลือดในกายของคนมองสูบฉีดจนแทบบ้า   รอยยิ้มพิฆาตที่ยูยะใช้เพื่อกำจัดคนบางคน ที่ทำให้ไม่พอใจ ให้ทรมานไปกับความต้องการตามสัญชาตญาณทางเพศที่ยูยะจงใจทำให้มันเกิดขึ้น 

แม้ว่ายูยะจะเป็นฝ่ายยั่วก่อน   ความโกรธของฮารุมะก็พุ่งตรงไปที่นักข่าวคนนั้นทันทีในคราวแรก แต่ก็หายโกรธทันทีที่เห็นว่าหมอนั่นกำลังเข่าอ่อนด้วยอารมณ์เร่าร้อนที่ตนเองไม่อาจควบคุมได้     จนต้องยกมือปิดส่วนที่โป่งพองขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่

หึ!! อ่อนชะมัด!! แค่สบตายูยะก็มีอาการถึงขนาดนี้แล้ว  แต่ก็เอาเถอะ  ไหนๆก็ถูกทำให้อับอายขนาดนี้แล้ว ฮารุมะจะช่วยสงเคราะห์ให้ซักครั้ง

"ยูยะ มากไป"

เสียงกระซิบที่กะให้ได้ยินเฉพาะยูยะ  ดังจนได้ยินชัดเจนไปทั้งห้องเพราะลืมไปว่าตัวเองพูดต่อหน้าไมค์โครโฟน กับท่าทางที่ยูยะทำเป็นเหมือนเพิ่งรู้สึกตัว  เรียกเสียงหัวเราะน้อยๆจากนักแสดงรุ่นใหญ่ที่นั่งอยู่ด้วยกัน หรือแม้กระทั่งบรรดานักข่าวก็อดยิ้มไปด้วยไม่ได้

วินาทีนี้ไม่มีใครที่จะไม่เชื่ออีกแล้วว่าฮารุมะกับยูยะไม่ใช่คนรักกัน

 แม้ว่ามัน....จะเป็นความจริงก็ตาม...

To Be Con....

Title : Once Upon a time...Two

Writer : Nalikakeaw

Rate : Not Sure

Pairing : .........

"ผมเลือกยูยะ"

ไม่น่าเชื่อ..แค่คำพูดธรรมดาๆเพียงประโยคเดียวกลับทำให้กล้องทุกตัว ทั้งกล้องโทรทัศน์ กล้องถ่ายภาพ ต่างหันมาเก็บภาพของเด็กหนุ่มที่เพียงแต่ยิ้มน้อยๆ แต่ในแววตานั้นฉายชัดถึงความมั่นใจ ราวกับว่าคำพูดนั้นเป็นสิ่งที่อยู่ในใจเสมอมา เสียงนักข่าวสายบันเทิงฮือฮาเหมือนผึ้งแตกรังยามที่ร่างสูงกำลังจะก้าวออกจากที่ตรงนั้น คำถามมากมายรัวใส่จากรอบข้างเหมือนปืนกล แต่ทั้งหมดก็เงียบเสียงลงเมื่อเด็กหนุ่มคนนั้นหันกลับมาอีกครั้ง

"ผมคงไม่ตอบคำถามเกี่ยวกับเรื่องนี้อีก เพราะที่พูดไปวันนี้มันชัดเจนมากที่สุดแล้ว ถึงผมไม่เคยคิดจะปิดบังเรื่องของเรา แต่ก็ไม่ได้อยากทำให้เป็นจุดสนใจมากมายขนาดนี้ เราชอบอยู่กันเงียบๆมากกว่า"

จากนั้นนักข่าวทั้งหลายก็บันทึกได้เพียงภาพแผ่นหลังของเด็กหนุ่มที่ค่อยๆห่างออกไป....

ภาพในจอโทรทัศน์ดับพรึ่บ!  ฮารุมะโยนรีโมททิ้งไว้ที่โซฟาแล้วเดินกลับเข้ามาในห้องนอน บนเตียงกว้างมีร่างผอมบางที่ยังหลับสนิท นอนคว่ำซบหน้าลงกับหมอนใบใหญ่ เผยแผ่นหลังเปลือยเปล่า ฮารุมะไล่สายตาไปตามแนวโค้งลาดไหล่เรื่อยลงไปจนถึงสะโพกที่มีเพียงผ้าห่มผืนบางปิดไว้อย่างหมิ่นเหม่ ประทับกดริมฝีปากร้อนหนักๆ ย้ำลงตรงต้นคอ พอให้คนที่กำลังอยู่ในห้วงนิทราต้องขยับกายหนีอย่างหงุดหงิด

"จะไม่ตื่นขึ้นมาชื่นชมความสำเร็จของฉันหน่อยหรือไง"

ตอนที่ยาบุบอกว่าทั้งสองคนจะต้องเปิดเผยความสัมพันธ์ต่อหน้าสื่อมวลชนอย่างหมดเปลือกนั้น ฮารุมะไม่เข้าใจว่ายาบุต้องการอะไร เพราะดูแล้วมันไม่น่าจะช่วยทำอะไรให้ดีขึ้น มีแต่จะถูกวิจารณ์ในทางลบมากกว่าเดิมเท่านั้น

"ตอนแรกฉันก็อยากจะให้นายสองคนออกไปแก้ข่าวว่าเป็นแค่เพื่อนกัน แต่หลักฐานมันชัดขนาดนี้แล้วจะแถไปทางไหนก็ถูกด่าอยู่ดี สู้เปิดเผยให้โลกรู้ไปเลยดีกว่า"

"แล้วมันจะช่วยอะไรได้ล่ะ? ฉันไม่คิดว่าแฟนๆจะยอมรับได้หรอกนะ"

"นายไม่รู้อะไร ยูยะ ความรักในโลกสมัยนี้น่ะ มันไม่ได้มีข้อกับหนดไว้ว่าต้องเป็นคู่หญิงชายเท่านั้นหรอกนะ  แฟนคลับที่อยากเห็นภาพนายสองคนเป็นคู่รักหวานแหววไม่แคร์สื่อมีอยู่ตั้งเท่าไหร่  ไม่เคยรู้ล่ะสิ  หัดเข้าเว็บเช็คข่าวซะบ้าง ไม่ใช่เอาเวลาไปอยู่บนเตียงซะหมด"

"แต่คนที่รับไม่ได้ก็มีไม่น้อยนะ"

"มันก็ต้องเสี่ยงกันหน่อย วัดกันระหว่างคนแก่หัวเก่ากับคนรุ่นใหม่ที่ไร้สิ่งปิดกั้นความคิด ว่าไงฮารุ อยากจะลองดูหน่อยไหม"

แค่มองตาฮารุมะก็ดูออกว่ายาบุอยากให้เขาทำ และความเชื่อมั่นในดวงตาคู่นั้นบ่งบอกให้รู้ว่า ไม่ว่าคู่แข่งจะใช้เล่ห์กลมากมายเพียงใดมาโจมตี เขาก็จะไม่มีวันแพ้

"แล้วฉันต้องทำยังไงล่ะ"

สิ่งที่ทั้งสองคนต้องทำก็คือการให้สัมภาษณ์สื่อ ตอบคำถามที่ทุกคนอยากรู้ และทำตัวเป็นคู่รักที่คบกันอย่างเรียบง่ายไม่โดดเด่นแต่เปิดเผยจริงใจ เพราะยาบุบอกว่ามันดูน่าเชื่อถือมากกว่าการแกล้งเอาอกเอาใจกันจนหวานเลี่ยน แต่ยูยะกลับปฏิเสธให้ฮารุมะเป็นคนรับหน้าที่นี้แต่เพียงผู้เดียว

"ฮารุแสดงละครเก่งกว่าฉัน เพราะงั้นเรื่องโกหกต่อหน้าคนเยอะๆก็น่าจะทำได้ดีกว่า"

ยาบุทำสีหน้าไม่ถูก แปลไม่ออกว่าประโยคที่พูดนั้นยูยะชื่นชมหรือแอบด่า เพราะสีหน้าคนพูดนั้นเรียบเฉย และคนที่ถูกพาดพิงอย่างเขาก็ไม่ได้มีสีหน้าขุ่นเคือง แต่กลับหัวเราะโอบเอวคนข้างๆเข้ามาจูบหนักๆให้สมกับความปากดีของเจ้าตัว

รสจูบร้อนรุ่มหอมหวาน ลิ้มลองมาเนิ่นนานหากมิรู้เบื่อ  นับวันกลับยิ่งลุ่มหลง หวงแหน ราวสมบัติล้ำค่า ไม่อยากให้ใครมอง ไม่อยากให้หน้าไหนมาแตะต้อง เขาจึงเกลียดอาชีพนี้  แต่เขาไม่อาจห้ามยูยะไม่ให้ทำงานในวงการนี้ได้ เพราะสิ่งที่เขาได้ครอบครองมีเพียงร่างกายของยูยะ ไม่ใช่หัวใจหรือชีวิต

จ้องมองร่างที่ยังหลับพลางยิ้มน้อยๆ ช่างน่าขำที่สิ่งที่ทุกคนคิด กับความเป็นจริงนั้นช่างห่างไกลกันยิ่งนัก ระหว่างเขากับยูยะ ผูกพันกันด้วยร่างกาย คำสาบานและสิ่งตอบแทน ไม่ใช่ความรักอย่างที่ใครๆเข้าใจ

 
มนุษย์นั้นโง่เขลานัก......

เสียงโทรศัพท์ดังขัดจังหวะความคิด ฮารุมะรีบคว้าจากโต๊ะหัวเตียงมากดรับก่อนที่มันจะทำให้ยูยะตื่น ปลายสายกรอกเสียงบอกข่าวดีที่เขาคาดเอาไว้ไม่ผิด
 
 
"ทุกอย่างราบรื่นไม่มีปัญหา นายสองคนได้เล่นละครแน่ๆ ดูเหมือนพวกสปอนเซอร์ทั้งหลายจะกดดันไปทางสถานีกับทีมงานว่าถ้าถอดชื่อนายสองคนออก ก็จะถอนตัวจากการเป็นผู้สนับสนุนเหมือนกัน แล้วตอนนี้ทั้งโฆษณา ถ่ายแบบ เดินแบบ ก็เข้ามาอีกเพียบ"

"อาศัยข่าวสร้างกระแส ยิ่งเกาะกระแสสินค้าก็ยิ่งดัง ที่สุดแล้วบริษัทฯ ก็รับผลประโยชน์ไปเต็มๆ ฉันชักสงสัยซะแล้วว่าไอ้ข่าวทั้งหมดที่ออกมานี่มันเป็นฝีมือนาย"
 
 
"ถ้าเป็นฝีมือฉัน ฉันจะเอากล้องไปติดไว้ในห้องนอนพวกนาย คงจะได้ภาพดีๆคลิบเด็ดๆ ทำเงินได้ดีกว่านี้เยอะว่ะ ว่าแต่ยูยะอยู่ไหน?"
 
 
"หลับอยู่"
 
 
ยาบุถอนหายใจก่อนจะเตือนผ่านโทรศัพท์มา

"เพลาๆลงหน่อยเถอะวะ เดี๋ยวละครเปิดกล้องก็ต้องเร่งถ่ายทำให้ทันวันออกอากาศที่เลื่อนเร็วขึ้น หามรุ่งหามค่ำกันบ่อยๆยูยะมันจะไม่สบายเอา"

"เข้าใจแล้ว"

เรื่องนั้นน่ะ รู้ดีอยู่แล้ว ต่อให้เขาต้องการมากแค่ไหน ยูยะก็ไม่อาจตอบสนองเขาได้อยู่ตลอดเวลา ความปรารถนาของเขาที่มีต่อยูยะนั้นไม่มีวันหมด

แต่ร่างกายของมนุษย์  ก็ยังมีขีดจำกัดสินะ....

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

"เหนื่อย!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!"
 

คนหนึ่งนอนแผ่บนเตียงคนไข้  คนหนึ่งทิ้งตัวลงบนโซฟาตรงข้ามกัน สองพี่น้องพร้อมใจประสานเสียงหลังจากหลบหนีกองทัพนักข่าวมาได้เป็นรอบที่สามสิบของวัน ตั้งแต่มีข่าวของฮารุและยูยะออกมาชีวิตก็ไม่ได้อยู่อย่างสุขสงบอีกเลย

คุณหมอยูยะแทบไม่เป็นอันทำงาน ถูกนักข่าวติดตามรุมล้อมแม้กระทั่งเวลาที่ตรวจหรือไปเยี่ยมคนไข้ หนักเข้าถึงขั้นปลอมตัวเป็นคนไข้เสียเอง คุณหมอแสนดีเลยดีแตก สงเคราะห์นักข่าวทั้งหลายด้วยเข็มฉีดยาอันเบ้อเร่อ เล่นเอาบรรดาคนไข้จอมปลอมวิ่งออกจากห้องตรวจแทบไม่ทัน

ส่วนยูมะก็ถูกกองทัพนักข่าวตามติดเฝ้าอยู่หน้าห้องพักคนไข้ โผล่หน้าออกจากห้องทีไรเป็นต้องเจอไมค์โครโฟนและนักข่าวจากทุกสำนักที่ยื่นหน้ากันเข้ามาถามว่าเขาคิดยังไงกับพี่เขยอย่างฮารุ  พยาบาลต้องตะโกนให้ลั่นว่าอย่ารบกวนคนไข้ พวกนักข่าวถึงได้ยอมถอย แต่ก็ยังคงตามยูมะไปทุกหนทุกแห่ง ไม่ว่ายูมะจะไปห้องตรวจตามปกติหรือไปเยี่ยมเพื่อนคนไข้อื่นๆที่ห้องพัก

"ไม่น่าตามใจให้ไปเป็นนักแสดงแลยจริงๆ มีข่าวทีไรเดือดร้อนทุกที ดูสิ! นักข่าวเต็มโรงพยาบาลไปหมด รบกวนทั้งหมอทั้งคนไข้จนไม่เป็นอันทำอะไรแล้วยังหน้าทนไล่เท่าไหร่ก็ไม่ไปอีก"

ยูมะทำหูทวนลมกับเสียงบ่นของพี่ชาย ครั้งก่อน ครั้งก่อนหน้า ครั้งนี้ หรือครั้งไหนๆก็บ่นแบบเดียวกันเป๊ะ แต่พี่ก็ไม่เห็นจะทำอะไรอีกนอกจากบ่น  พอยูยะโทรมาถามคุรหมอก็จะบอกว่า ไม่เป็นไรสบายดี ไม่มีบ่นซักแอะ

ส่วนยูมะ ที่จริงแล้วก็ไม่ได้หัวเสียกับเรื่องนี้สักเท่าไหร่  อย่างน้อยมันก็ทำให้ชีวิตในโรงพยาบาลที่แสนจะน่าเบื่อนี่มีสีสันขึ้นมาบ้าง จะเหนื่อยก้ตอนที่ต้องใช้สมองสู้รบกับเล่ห์กลของนักข่าวหัวเห็ดทั้งหลายนี่แหละ นอกจากจะเสียแรงไปไม่น้อยแล้วยังทำให้ยูมะเสียเวลาไปเยี่ยมเพื่อนคนป่วยคนอื่นๆอีกต่างหาก

วันนี้ยังไม่ได้ไปหาคุณตาที่ป่วยเป็นมะเร็งระยะสุดท้าย  ยังไม่ได้ไปเยี่ยมคุณป้าที่ประสบอุบัติเหตุขาหัก  ไม่ได้ไปหาน้องชายที่ป่วยเป็นโรคหัวใจ แล้วก็ยังไม่ได้เล่านิทานให้เด็กน้อยที่เป็นโรคหอบฟังเลยน๊า~

ร่างเล็กสมส่วนในชุดสีขาวผลักประตูเข้ามาในห้อง และทันทีที่เห็นหน้าคุณหมอ เธอก็รีบรายงานอย่างร้อนรน

"คุณหมอ คุณตาฮายาเสะอาการไม่ค่อยดีค่ะ"

คุณหมอยูยะสาวเท้าออกจากห้องไปอย่างรวดเร็ว ด้วยหน้าที่หมอแม้รู้ว่าคนไข้อาจจะมีชีวิตอยู่ได้ไม่นาน แต่ไม่ว่าอย่างไรก็ต้องยื้อไว้จนสุดความสามารถ ทั้งหมดนั้นไม่ใช่เพื่อชื่อเสียงหรือความชื่นชมที่ตนจะได้รับ  แต่เพื่อหยุดยั้งทุกหยาดหยดน้ำตาแห่งความสูญเสียที่จะเกิดขึ้นต่างหาก

ยูมะเองก็ตกใจไม่น้อย คุณตาฮายาเสะนั้นป่วยเป็นมะเร็งที่ตับระยะสุดท้าย นอนป่วยอยู่ในโรงพยาบาลเกือบครึ่งปี แต่ถึงแม้จะป่วยด้วยโรคร้ายแต่ก็ยังมีกำลังใจจากลูกๆและภรรยาที่ทำให้อดทนต่อการรักษามาจนถึงทุกวันนี้  ยูมะได้พบคุณตาตอนที่ลูกสาวคนโตพาคุณตาไปเดินเล่นที่สวนด้านหลังโรงพยาบาล ยูมะชอบที่นั่นมาก พอๆกับที่ชอบคุยกับคุณตา แล้วหลังจากนั้นก็กลายเป็นเพื่อนคุยกันมาตลอด ต่อให้ยูมะหายป่วยออกจากโรงพยาบาลได้แล้ว ก็ยังแวะมาหาคุณตาหลังเลิกเรียนอยู่ดี ครอบครัวของคุณตาก็ต้อนรับยูมะ เพราะทำให้คุณตาไม่เหงา

แต่จากวันนี้ไป ...ยูมะคงจะต้องเป็นฝ่ายรู้สึกเหงาแล้วสินะ....

...................................................................

....................................

...............

...

เวลาล่วงผ่านไปจนถึงเที่ยงคืน  ยูมะถูกเรียกให้ไปที่ห้องผู้ป่วยของคุณตา  โดยที่คุณพยาบาลบอกเหตุผลสั้นๆว่า

"ถึงเวลาที่ต้องบอกลาแล้วจ๊ะ"

บางครั้งยูมะก็สงสัย ว่าคนที่ทำอาชีพหมอและพยาบาลจะยิ้มแย้มใจดีเมื่อพูดถึงความตายของคนอื่นอย่างนี้ทุกคนหรือเปล่า  แต่ยูมะก็เห็นว่าดวงตาคู่นั้นคลอด้วยหยาดน้ำ ถึงแม้ว่าจะจะต้องคอยดูแลคนไข้ตามหน้าที่ แต่ที่จริงแล้วก้คงผูกพันสินะ...  และรอยยิ้มนั่นคงมีไว้เพื่อปกปิดความเศร้า...

ในห้องผู้ป่วย ....  สว่างจ้าด้วยแสงไฟ  วันนี้มีคนมาเยี่ยมคุณตาเยอะกว่าเคย  บางคนยูมะไม่เคยเห็นหน้า แต่ยูมะก็สนิทสนมกับภรรยาและลูกๆของคุณตาพอสมควร

ลูกสาวของคุณตาเดินมาจับมือยูมะเอาไว้ เธอเป็นหญิงสาวอายุประมาณสามสิบต้นๆ รูปร่างเล็ก มีโครงหน้าเรียว ผิวขาว คล้ายกับคุณตา แต่งงานและมีลูกแล้ว เป็นพนักงานบริษัทเอกชน

"คุณตาอยากเจอยูมะคุงจ๊ะ"

เธอบอกและจูงมือเด็กหนุ่มไปที่เตียง  ยูมะมองไปรอบห้อง ทุกคนในที่นั้นมีแต่รอยยิ้มมอบให้เขา แต่เป็นรอยยิ้มที่แฝงความหมองเศร้าเสียจนทำให้คนมองปวดหัวใจ

ร่างของคุณตาฮายะเสะตอนนี้ ไม่มีสายระโยงระยางตามตัวเหมือนเมื่อสองวันก่อนที่ยูมะมาเยี่ยม มีเพียงหน้ากากอ็อกซิเจนที่ทำหน้าที่เป็นเครื่องช่วยหายใจ ยูมะรู้..  ว่าเมื่อไหร่ที่ถอดมันออก คุณตาจะจากไป... โดยที่ไม่มีวันกลับมา

"คุณตาจะไปแล้วเหรอครับ"
 

ร่างบนเตียงพยักหน้ารับช้าๆด้วยรอยยิ้ม  ไม่หวั่นเกรงต่อสิ่งที่จะได้พบในอีกไม่กี่วินาทีข้างหน้า คุณตาเคยบอกเอาไว้ว่าความตายก็เป็นเพียงการเริ่มต้นการเดินทางครั้งใหม่ของชีวิต ที่จะต้องเดินทางด้วยหัวใจ ไม่ใช่ร่างกาย ยูมะไม่เคยเข้าใจความหมายนั้น แต่ดูเหมือนว่าเจ้าตัวจะรู้ดีว่ากำลังจะได้เดินทางไปยังที่ใด

"ถ้าเราได้เจอกันอีกคุณตาจะเล่าเรื่องการเดินทางของคุณตาให้ผมฟังอีกจะได้มั๊ยครับ"

คนป่วยตอบรับด้วยรอยยิ้มกว้าง แว่วเสียงสะอื้นดังขึ้นจากกลุ่มคนที่อยู่รอบเตียง แต่ไม่มีใครกล้าร้องไห้ออกมาดังๆ คุณตาบอกเอาไว้นานแล้วว่าอย่าร้องไห้เมื่อเวลามาถึง เพราะมันจะทำให้คุณตาเดินทางไปอย่างไม่สงบ ต้องคอยหันกลับมามองข้างหลังอยู่ตลอดเวลา  แต่มันช่างเป็นสิ่งที่ทำได้ยากยิ่ง เพราะแม้แต่ยูมะเอง ก็ต้องกลั้นน้ำตายามที่ต้องบอกลา

"ถ้างั้น ขอให้โชคดีนะครับคุณตา"

เด็กหนุ่มก้าวถอยหลัง เปิดโอกาสให้คนอื่นๆได้บอกลากับชายชราเป็นครั้งสุดท้าย  แล้วพี่ชายเขาก็ถอดหน้ากากอ็อกซิเจนของคุณตาออก  ช่วงเวลาไม่ถึงห้านาทีหลังจากนั้นเสียงสัญญาณชีพจรก็ค่อยๆดังช้าลง ...ช้าลง ในที่สุดก็เงียบหาย

ทดแทนด้วยเสียงร่ำไห้ที่ดังขึ้น...ดังขึ้น

คุณตาฮายาเสะหมดลมหายใจท่ามกลางบุคคลที่คุณตารัก และรักคุณตา  คนที่กุมมือคุณตาไว้ในวินาทีสุดท้าย คือภรรยาคู่ชีวิตที่อยู่ด้วยกันมาเกือบหกสิบปี

คุณตามีความสุขแล้วสินะครับ....

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++

ยูมะเดินออกจากห้องมาด้วยสภาพที่เรียกได้ว่าหมดแรง  นี่ไม่ใช่ความตายของคนคุ้นเคยที่ยูมะได้เห็นครั้งแรก ตลอดเวลาที่รับการรักษา ยูมะได้รู้จักผู้ป่วยคนอื่นๆอีกมากมาย  บางคนหายป่วยเป็นปกติแล้วก็กลับบ้าน แต่บางคน.... ก็ไม่ได้กลับบ้านอีกเลย

แต่คุณหมอยูยะกลับได้พบเจอความเจ็บปวดมากมายยิ่งกว่า ญาติของผู้ป่วยบางคนไม่อาจทนรับกับความสูญเสียได้ พวกเขาต่างโทษว่าเป็นความผิดของคุณหมอที่ไร้ความสามารถ แม้ว่ายูยะจะกล่าวขอโทษครั้งแล้วครั้งเล่า  แต่ครอบครัวของคุณตาไม่เป็นอย่างนั้น ทุกคนไม่มีใครกล่าวโทษมีแต่จะขอบคุณที่คุณหมอยูยะทำให้พวกเขาได้มีเวลาอยู่ด้วยกันมากขึ้น

แล้วอยู่ๆ ทั้งกล้องทั้งไมค์โครโฟนก็มาอยู่ตรงหน้าราวกับว่าใครใช้มนต์เสก

"รู้สึกเป็นยังไงบ้างครับที่ครั้งนี้คุณหมอรักษาชีวิตคนไข้ไว้ไม่ได้"

ยูมะตวัดสายตาจ้องหน้าคนถามทันที  คนพวกนี้ ..ขอให้ได้ข่าวไปเขียน ก็จะไม่สนใจเลยใช่ไหมว่าคนอื่นจะรู้สึกอย่างไร  ไม่ใช่ญาติพี่น้องของตัวเองนี่นะ แล้วอีกอย่าง ถามแบบนี้เหมือนจะกล่าวโทษพี่ชายเขาชัดๆ

ขนาดถูกจ้องด้วยสายตาเอาเรื่องนักข่าวคนนี้ยังไม่สะทกสะท้านเลยสักนิด ทำหน้าเหมือนชีวิตนี้ไม่เคยทำอะไรผิด หน้าที่ของฉันคือหาข่าว ก็จะทำทุกวิถีทางเพื่อให้ได้ข่าวมา ไม่สนทั้งนั้นว่าจะถูกใครมองยังไง  ไม่สนด้วยว่าจะต้องทำให้ใครเจ็บบ้าง  ยูมะเกลียดนักล่ะคนประเภทนี้..

เกลียด....

แว่วเสียงกระจกแตกดังเปรี๊ยะ   ทั้งนักข่าวและตากล้องหันไปมองรอบตัวหาที่มาของเสียง เด็กหนุ่มจึงใช้โอกาสนั้นเดินเลี่ยงออกมา แต่นักข่าวคนเดิมยังตามมาเซ้าซี้ขอคำตอบไม่เลิก

จนกระทั่ง..

"เฮ้ย!!! เลนส์กล้องแตกได้ไงวะเนี่ย"

เสียงโวยวายดังมาจากช่างภาพคู่หูที่เพิ่งเห็นว่าเลนส์ด้านหน้ากล้องแตกร้าวเป็นทางยาว จนไม่อาจจะถ่ายภาพใดๆได้  กล้องตัวนี้ราคาแพงเแสนแพงนัก ยูมะได้ยินนักข่าวคนนั้นกล่าวโทษว่าเป็นความผิดของตากล้อง จากนั้นทั้งสองคนก็เกี่ยงกันว่าใครจะต้องเป็นคนชดใช้  ไม่นานก็ทะเลาะกันเสียงดังลั่นจนพยาบาลต้องเชิญทั้งคู่ให้ออกไปอยู่นอกพื้นที่โรงพยาบาล

สมน้ำหน้า.....

...................................................................

....................................

...............

...

"โกรธมากๆไม่ดีนะยูมะ เดี๋ยวก็ไม่หายป่วยหรอก"

คุณหมอยูยะเอ่ยเตือนน้องชายในเช้าวันต่อมา แต่ยูมะยังทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ดูโทรทัศน์ จนต้องเดือนรอบสอง

"พี่รู้นะ ว่าที่เลนส์กล้องแตกน่ะ ฝีมือเรา ทำแบบนี้บ่อยๆเดี๋ยวน้องนั่นแหละจะไม่สบาย"

"ก็มันโกรธนี่ นักข่าวงี่เง่านั่น !!!!"

พูดถึงทีไรก็โกรธขึ้นมาทุกที ป่านนี้คงหาเงินมาชดใช้ค่ากล้องจนหัวบานไปแล้ว  สมน้ำหน้า หากินบนความทุกข์ของคนอื่นดีนัก

"อย่ามาว่ากันนะ ! ทีพี่ยังไปเล่นงานคนที่เขียนข่าวใส่ร้ายพี่ยูยะเลย"

"ไม่ใช่พี่ซักหน่อย อุบัติเหตุนั่นฝีมือฮารุต่างหาก"

"ก็เหมือนกันแหละน่า!"

น้องน้อยเถียงอย่างดื้อดึง  คุณหมอเลยส่ายหน้าแบบเอือมๆ จะว่าน้องก็ไม่ได้หรอก อันที่จริง เขาก็แอบสมน้ำหน้าคู่หูนักข่าวตากล้องนั่นอยู่เหมือนกัน

"เอาเป็นว่าอย่าทำบ่อยๆก็แล้วกัน ก็รู้อยู่ว่าเราน่ะถ้าทำแบบนี้บ่อยๆแล้วจะป่วย อีกอย่างตอนนี้มีแต่คนคอยตามเราอยู่นะ ถ้าเกิดพวกนักข่าวรู้ขึ้นมามันจะยุ่ง พี่ไม่อยากย้ายบ้านบ่อยๆ"

ยูมะยิ้มกว้างเอาใจพี่ชาย สัญญาว่าจะพยายามไม่ทำอีก แต่ดูคุณหมอจะไม่เชื่อสักเท่าไหร่ แต่ก็ไม่ได้พูดอะไรมากไปกว่านั้น

นิสัยมนุษย์ย่อมอยากรู้อยากเห็นเรื่องของคนอื่นเป็นธรรมดา เรื่องนี้เขาเข้าใจได้อย่างชัดเจน  แต่เรื่องบางเรื่อง มนุษย์ก็ไม่สมควรรู้ เพราะมันจะเกิดความเดือดร้อนวุ่นวายตามมา

เหมือนที่เคยเกิดมาแล้ว....

"ข่าวของพี่ยูยะล่ะ"

คุณหมอยูยะหันไปมองโทรทัศน์ทันที ภาพที่เห็นมีเพียงฮารุมะที่กำลังให้สัมภาษณ์แบบสั้นๆแล้วหันหลังเดินจากไป ถึงแม้จะไม่ชอบขี้หน้า  แต่ถ้าจะให้พูดอย่างยุติธรรมแล้วต้องบอกว่าฮารุมะเหมาะกับการอยู่หน้ากล้องพอๆกับยูยะ ทั้งท่าทาง ทั้งรอยยิ้ม ทำให้สาวๆไม่ว่าคนไหนที่ได้เห็นหลงรักได้ง่ายๆ

แต่เขาไม่ชอบขี้หน้าอยู่ดี...

"วันนี้นักข่าวจะมาอีกมั๊ยน๊า~"

ยูมะถามลอยๆขึ้นมาอย่างอารมณ์ดี เมื่อวานเล่นงานไปสอง วันนี้จะแกล้งยังไงอีกดีนะ

"เพิ่งสัญญาไปเมื่อกี๊ไงยูมะ"

"ก็สัญญาว่าจะไม่ใช้วิธีแบบเมื่อวานไง  แต่จะใช้นี่"

ยูมะใช้นิ้วเคาะที่หัวตัวเองเบาๆพลางยิ้มเจ้าเล่ห์  คุณหมอยูยะได้แต่ส่ายหน้า นึกสงสารนักข่าวที่กำลังจะตกเป็นเหยื่อรายต่อไปของยูมะจับใจ  ไม่ว่าจะใช้ปัญญา หรือเวทย์มนต์ น้องชายเขาก็แกล้งคนได้อย่างเจ็บแสบทั้งนั้นแหละ

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

To be con...

Title : Once Upon a time...One

Writer : Nalikakeaw

Rate : Not Sure

Pairing : .........

 "ทำหน้าย่นแบบนั้นบ่อยๆ ตีนกามันจะถามหาเอานะ"

คุณหมอคนสวยตวัดสายตาขุ่นขวับใส่ร่างสูงผู้มาใหม่ที่เพิ่งก้าวเข้ามาในห้อง มือเรียวยกขึ้นแตะๆแถวหน้าผากกับหางตาสำรวจหาริ้วรอยอันไม่พึงประสงค์

"พี่ยูยะ!"

ยูมะกระโดดลงจากเตียงโผเข้ากอดร่างสูงด้วยความดีใจจนเกือบล้มไปด้วยกัน

"ไงยูมะ ..เป็นเด็กดีรึเปล่า"

คนถูกถามทำหน้าย่น ริมฝีปากเชิดขึ้นนิดๆอย่างถือดี ไม่ใช่เด็กแล้วซักหน่อย แต่กลับถูกอีกฝ่ายขยี้ผมเล่นอย่างเอ็นดู ยูยะประคองน้องน้อยที่ยังง้องแง้งไปนั่งตรงโซฟา ใช้เท้าเขี่ยๆคุณหมอที่ยังนอนกางแขนขาเต็มโซฟาให้ขยับหนีจะได้มีที่นั่ง

"นานๆเจอกันทีทักพี่แบบนี้เรอะ! ไอ้น้องบังเกิดเกล้า"

"เป็นคุณหมอมานอนเป็นอึ่งอ่างโดนรถทับแบบนี้ได้ไง คนไข้เห็นได้หมดความนับถือกันพอดี"

"เค้าวัดกันที่ฝีมือการรักษาคนไข้เว้ย! แล้วนายล่ะพ่อดาราวัยรุ่นชื่อดัง ไอ้ยีนส์ขาดๆเนี่ย เอาไปทิ้งได้แล้วมั้ง"

"แล้วพี่จะให้ใส่อะไร กิโมโนเหมือนเมื่อก่อนมั๊ยล่ะ"

ยูมะนั่งฟังสองคนทะเลาะกันตาแป๋ว เมื่อไหร่ที่เจอกัน พี่ชายสองคนจะสรรหาเรื่องมาเถียงกันได้ไม่รู้เบื่อ แต่ละครั้งก็เถียงกันเรื่องเดิมๆ แต่ท้ายที่สุดแล้วพี่ชายคนโตก็ยอมตามใจน้องทุกทีนั่นแหละ

"ก็ฉันไม่ได้เก่งแบบพี่ จะให้เป็นหมอรักษาคนแบบพี่ได้ยังไง ที่ทำได้ก็มีแค่นี้แหละ"

ตั้งแต่จำความได้พี่ชายคนโตทั้งเก่ง ทั้งฉลาด ไม่มีอะไรที่ทำไม่ได้ เมื่อก่อนเป็นหมอประจำอยู่ในอำเภอเล็กๆในต่างจังหวัด รักษาคนไข้จนมีชื่อเสียง ถึงขั้นที่ว่าคนไข้จากจังหวัดอื่นยอมเดินทางไกลหลายร้อยกิโลเมตรมาเพื่อให้รักษา แล้วตอนนี้ก็ถูกเชิญให้มาประจำที่โรงพยาบาลในเมืองใหญ่ แค่สามเดือนก็มีคนไข้ประจำให้คอยดูแลจนแทบไม่มีเวลาได้พัก ไม่นับรวมคนไข้ที่ตามมาจากจังหวัดอื่นๆอีก

"อย่ามาแกล้งทำน้อยใจนะเว้ย เดี๋ยวปั๊ดตบกะโหลกร้าว พี่ก็แค่เป็นห่วง อยากจะเป็นดาราซุปเปอร์สตาร์อะไรก็ตามใจ พี่ไม่มีสิทธิ์ยุ่งกับชีวิตนายอยู่แล้วนี่!"

ดูเอาเถอะ ใครน้อยใจใครกันแน่ ยูยะรีบคว้าตัวพี่ชายเข้ามากอด เป็นพี่ชายคนโตของบ้านก็จริง แต่คุณหมอก็ตัวเล็กกว่ายูยะ ผอมบางกว่า สูงน้อยกว่า ถ้าเปรียบกันแล้วตอนนี้น้องเล็กยังตัวสูงกว่าพี่คนโตคนนี้ซะอีก

ไม่มีอะไรที่เหมือนกันเลย...

...แค่ชื่อเท่านั้น....

"อย่าเพิ่งโกรธน่า ฉันไม่ได้คิดแบบนั้นซักหน่อย แค่งานนี้มันสนุก แล้วฉันก็ทำมันได้ดีด้วยนะ พี่ไม่ได้ดูเหรอ"

"ไม่ว่าง!"

โกหก! แล้วใครกันคอยตัดข่าวใส่แฟ้ม ซื้อแมกกาซีนเก็บไว้ทุกเล่ม คอยดูโทรทัศน์ทุกวันว่ายูยะไปออกรายการไหนบ้างแล้วแอบอัดเก็บไว้  วันไหนดูไม่ทันก็เข้าเว็บแฟนคลับโหลดมาดู ยิ่งล่าสุดมีข่าวว่ายูยะจะได้แสดงละครซีรี่ย์เรื่องดังที่มีการสร้างติดต่อกันมาสองภาคแล้วยิ่งปลื้ม กระโดดตัวลอยอยู่คนเดียวในห้องพัก จนทั้งแฟ้มข่าว ทั้งแมกกาซีนที่สะสมไว้เกือบหล่นลงมาทับหัวตาย

ยูมะรู้ ...  แต่ถ้าพูดออกไปหมดยูมะจะถูกกล่าวหาว่าแฉพี่ชายตัวเองมั๊ยเนี่ย...

ยูมะซุกตัวหาอ้อมแขนพี่ชายที่นั่งอยู่ตรงกลาง แนบหน้าผากกับพี่ชายอีกคนที่ซุกตัวอยู่คนละฝั่งของอ้อมแขน เมื่อก่อนสามพี่น้องกอดกันแบบนี้บ่อยๆ ตั้งแต่ย้ายเข้ามาอยู่ที่เมืองนี้ เวลาที่จะได้เจอกัน คุยกัน กอดกันแบบนี้ก็น้อยลง

"กอดกันแบบนี้ฉันดูเหมือนเป็นอาเสี่ยในฮาเร็มเลย"

"อื้อ..ถ้ามีพุงอีกหน่อยนะ"

หัวเราะกันคิกคักสองคนกับยูมะแล้วก็เงียบไป ยูยะรับรู้ได้ถึงอ้อมแขนที่กอดกระชับกับตัวมากขึ้น  ไม่ต้องให้ใครบอกก็รู้ว่าพี่ชายเป็นห่วงเขา รักเขามากแค่ไหน ถึงจะจิกกัดปากร้ายไปบ้าง แต่ยังไงก็รักน้องอยู่วันยังค่ำ

"ไม่ต้องห่วงหรอกน่า ไม่มีอันตรายอะไรซักหน่อย ไม่เหมือนตอนที่อยู่บ้านเก่าหรอกนะ"

ยูยะคนพี่ได้แต่ก้มหน้างุด ปล่อยให้น้องลูบหัวลูบหางปลอบเหมือนลูกหมาตัวน้อยๆ

"นายรู้ไหม ตอนที่พี่กลับมาบ้านแล้วรู้ว่าป๋ากับหม่าม๊ามีนายอีกคน แล้วก็ตั้งชื่อให้ว่ายูยะ  พี่รู้สึกยังไง"

"ไม่รู้สิ พี่ไม่เคยเล่าให้ฟังเลย"

ยูยะเคยถามว่าทำไมพ่อกับแม่ถึงได้ตั้งชื่อเขาว่ายูยะ ทั้งๆที่เป็นชื่อของพี่อยู่แล้ว คำตอบก็คือ ก่อนที่เขาจะลืมตาดูโลก พี่ชายเขาหายตัวไปจากบ้าน ทั้งพ่อแม่เฝ้าตามหาเท่าไหร่ก็ไม่พบ จนคิดว่ายูยะคนพี่อาจจะไม่ได้มีชีวิตอยู่อีกแล้ว พอมีลูกอีกคนถึงได้ตั้งชื่อว่ายูยะ เพื่อให้เขาเป็นตัวแทนความรัก ความคิดถึงของพ่อแม่ที่มีต่อพี่ชาย ยูยะรู้เรื่องนี้ตอนที่โตมากแล้วถึงไม่ได้รู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจว่าตัวเองเกิดมาเพื่อเป็นตัวแทนของใคร เพราะทั้งพ่อกับแม่ก็รักทั้งสองคนเท่ากัน พี่เสียอีกที่ต้องคอยเสียสละของเล่นให้เวลาที่เขางอแง คอยดูแลเวลาพ่อกับแม่ไม่อยู่บ้าน คอยอยู่ข้างๆเวลาที่ไม่สบาย และยังคอยห่วงใยมาจนถึงเดี๋ยวนี้

"ครั้งแรกที่พี่ได้เห็นนาย ตอนที่เห็นว่าหม่าม๊าอุ้มนายแนบอก พี่รู้สึกเหมือนอยากจะสาปนายให้กลายเป็นตุ๊กตาหรืออะไรก็ได้ที่ทำให้นายหายไปซะ พอไม่มีนาย ป๋ากับหม่าม๊าก็จะได้รักพี่คนเดียวเหมือนเดิม  ตอนนั้นพี่ยังเด็กมาก แต่พอโตขึ้นถึงได้รู้ว่าความรู้สึกนั้นน่ะ  คือความอิจฉา  น่าอายมั๊ยล่ะ อิจฉาจนอยากจะทำร้ายแม้กระทั่งน้อง"

"ฉันไม่เห็นรู้สึกเลยว่าถูกพี่อิจฉา"

มันเป็นแค่ความรู้สึกชั่ววูบเท่านั้นเอง พอแม่อุ้มน้องเข้ามาใกล้ๆ พอมือน้อยๆนั้นเอื้อมมือมาดึงผม กระตุกเบาๆแล้วก็หัวเราะเหมือนได้ของเล่น วินาทีนั้นเองที่ได้รู้สึกว่าน้องน่ารักน่ากอดแค่ไหน ตั้งแต่วันนั้นยูยะคนพี่ก็ทุ่มเทให้น้องหมดทุกอย่าง ดูแลน้อง เล่นกับน้อง ยอมเสียสละผมให้น้องดึงเล่นอยู่บ่อยๆ ยูยะคนน้องคงไม่รู้ตัวหรอกว่านิสัยที่ชอบเอานิ้วมาพันผมพี่เล่นน่ะ มันเป็นมาตั้งแต่เด็กแล้ว

"ความอิจฉาของมนุษย์มันน่ากลัวนะยูยะ  มันสามารถเผาทำลายได้ทุกอย่างแม้แต่ตัวเอง ยิ่งนายเป็นที่ชื่นชมมากเท่าไหร่ ก็จะมีคนอิจฉามากขึ้น"

"พี่หมายถึงเรื่องข่าวเมื่อวันก่อนน่ะเหรอ?"

จะข่าววันไหนยูยะคนพี่ก็ไม่สนใจทั้งนั้น ไม่อยากจะอ่านเพราะรู้ว่ามันเป็นวิธีการของหนังสือบันเทิงแผงลอยทั้งหลายที่จะเรียกความสนใจจจากบรรดานักอ่านที่อยากสอดรู้สอดเห็นเรื่องของชาวบ้าน มีข่าวแค่สองบรรทัดแต่ละเลงสีตีไข่นั่งเทียนเขียนได้เป็นหน้าๆ ด้วยภาษาหวือหวาวิบัติสุดกู่จนคุณหมอไม่อยากจะแลด้วยซ้ำ แต่วันก่อนคุณหมอไปตรวจคนไข้แล้วเห็นมันวางอยู่ตรงโต๊ะข้างเตียง

แค่อ่านพาดหัวข่าว  คุณหมอคนสวยก็ลมออกหู โกรธจนแทบอยากจะจับไอ้คนเขียนมาผ่ามือดึงเส้นเอ็นออกมาสับ จะได้ไม่ต้องมีมือไว้เขียนข่าวบ้าๆแบบนี้ได้อีก ทางที่ดีคงต้องควักลูกตาออกมาด้วยจะได้ไม่ต้องแส่ส่ายหาเรื่องไปเขียนให้คนอื่นเสียหายแบบนี้

"ไม่ต้องห่วงหรอกน่า แค่นี้เอง ฉันรับมือไหว ห่วงคนที่มาหาเรื่องฉันเถอะพี่"

"ทำไมฉันต้องไปห่วงมันด้วย?.."

"ก็คนไข้ของพี่ไม่ใช่เหรอ ที่รถชนเพราะถูกหมาวิ่งตัดหน้าหรืออะไรซักอย่างเมื่อวานน่ะ"

คุณหมอเงยหน้าขึ้นมามองน้องชาย  ดวงตากลมใสเบิกกว้างด้วยความแปลกใจ

"แขนหักทั้งสองข้าง ขาก็หัก หัวโดนกระแทกอย่างแรงก็เลยทำให้การมองเห็นผิดปกติ แต่ก็ไม่ถึงกับตาบอด  กรรมสนองสินะ"

"สมน้ำหน้า!"

ยูยะมองหน้าพี่ชายกับน้องชายสลับกันไปมา ในสามคนพี่น้องที่ใครๆต่างพูดว่าไม่มีอะไรที่เหมือนกันนอกจากสีผิว ไม่น่าเป็นพี่น้องกันได้ แต่พี่ชายคนโตกับน้องเล็กยังมีบางสิ่งที่คล้ายกัน นั่นคือดวงตาตาใสแบ๊วที่มองแล้วชวนให้นึกถึงลูกกวางไร้เดียงสาน้อยในทุ่งหญ้ากว้างใหญ่

แต่ไม่รู้ทำไม...

เห็นพี่ชายน้องชายยิ้มแบบนี้แล้วตาขวามันกระตุกแปลกๆทุกทีสิน่า...

"ไม่ต้องมามองหน้า ฉันไม่ทำอะไรให้เสียจรรยาบรรณแพทย์หรอก"

++++++++++++++++++++++++++++++

"ให้มันจริงเถอะ!"

เจ้าของคำพูดนั้นเป็นเด็กหนุ่มวัยรุ่นร่างสูง ผิวขาว แต่มีสีผมและนัยน์ตาสีเข้ม ราวกับสะท้อนสีของท้องฟ้าอันมืดมิดยามราตรี  โครงหน้าสมส่วน คิ้วเข้มรับกับจมูกโด่ง ขับให้ใบหน้าดูมีเสน่ห์ชวนมอง

ผิดกับสามพี่น้องที่มีผิวสีแทนโดยกำเนิด แต่มีผมสีอ่อน มีนัยน์ตาคู่งามเป็นประกายราวกับมีใครหลอมผลึกอำพันมาใส่ไว้  แม้เป็นชายแต่กลับให้บรรยากาศงดงามไปคนละแบบ

คนหนึ่งอ่อนหวาน อ่อนโยน ใจดี สมกับอาชีพที่เลือกเป็น...

"มาทำไมไอ้หมาบ้า!"

เสียก็แต่ปากนี่แหละ ไม่รู้ว่าตอนที่อยู่กับคนไข้กับตอนนี้คนไหนคือร่างจริง..คนไหนคือร่างทรง..

อีกคนสวยเฉี่ยว ดวงตาเรียว กับริมฝีปากอิ่มได้รูป เย้ายวน ให้ลองสัมผัส ดวงตาสีอำพันนั้นไร้ความรู้สึก แต่กลับมีเสน่ห์ลึกลับชวนค้นหา

อีกคนแม้ยังเด็ก ก็สดใสน่ารัก ดวงตาใสบริสุทธิ์ที่ใครมองก็อดหลงรักไม่ได้ แม้ไม่ใช่น้องแท้ๆแต่เขาก็รักเด็กคนนี้มากไม่แพ้อีกสองคนที่มีสายเลือดเดียวกันกับยูมะ

"พี่ฮารุ!"

น้องน้อยโถมตัวเข้าหาผู้มาใหม่ด้วยท่าทางเดียวกับที่กอดยูยะไม่มีผิดเพี้ยน ผิดกันตรงที่ว่าฮารุสามารถตั้งหลักรับได้สบายๆ แม้ว่าตอนนี้ยูมะจะสูงเกือบเท่ากับเขาแล้ว

"ผอมเหลือเกินนะเรา กินให้มันเยอะกว่านี้หน่อยสิ"

"ข้าวที่โรงพยาบาลมันไม่อร่อยนี่"

อาหารของคนป่วยจืดชืดไร้รส สีสันก็ไม่น่ากิน บวกกับบรรยากาศคนป่วยอื่นๆรอบตัวยิ่งทำให้ไม่อยากอาหาร ที่ฝืนกลืนลงไปได้ทุกมื้อก็เพราะพี่ชายสองคนขู่แกมบังคับว่าถ้าไม่กินให้หมดก็จะไม่หายป่วย ไม่ได้ออกจากโรงพยาบาลซักที

"ไว้ออกจากโรงพยาบาลจะพาไปกินอะไรอร่อยๆ แต่วันนี้กินนี่ไปก่อนนะ"

"เย้~!"

คว้าถุงขนมใบโตกลับไปนั่งกินตรงโซฟาตัวเดิม เอนหลังพิงพี่ชายคนกลางสบายใจเฉิบ แต่พี่ชายคนโตกลับมองด้วยสายตาไม่ชอบใจนัก

"ไม่ใส่ยาพิษไว้หรอกน่า  ถ้าฉันซื้อมาให้นายถึงค่อยสงสัย"

คุณหมอยูยะตวัดสายตามองคนพูดอย่างเหยียดๆ เหมือนบอกเป็นนัยว่า จะไม่มีวันกินของที่ฮารุซื้อมาเป็นอันขาด ซึ่งอีกฝ่ายก็ตอกกลับด้วยสายตาว่า ชาตินี้ชาติไหนก็อย่าหวังเลยว่าจะได้กิน

สองคนแง่งๆใส่กันโดยคนที่เหลือไม่มีใครคิดจะห้าม ยูมะรู้มานานแล้วว่าพี่ชายคนโตไม่ชอบขี้หน้าฮารุ ตามประสาพี่ชายที่รักและหวงน้องยิ่งชีพ ยิ่งฮารุแย่งยูยะไปครองคนเดียวเสียแบบนี้ เวลาที่จะอยู่กับพี่น้องก็แทบไม่เหลือ อาทิตย์หนึ่งอยู่กับครอบครัวสามวัน สี่วันที่เหลือเป็นของฮารุ ยูยะคนพี่ทำใจยอมรับไม่ลงแต่ก็ขัดใจน้องไม่ได้ ยูมะก็หวงพี่เป็นเหมือนกันแต่ไม่อยากงอแงให้ยูยะต้องลำบากใจ

ก็ใช่ว่ายูมะจะยอมให้ทุกครั้งไปหรอกนะ....

"เมื่อกี๊นายหมายความว่าไง?"

"อะไร?"

"ที่พูดตอนนายเข้ามาน่ะ หมายถึงอะไร?"

ทันทีที่ถาม สองคนที่นั่งข้างๆก็มีปฏิกิริยาทันที ยูมะไอค่อกแค่กเพราะขนมเกิดติดคอ ส่วนคุณหมอก็ใช้สายตาขู่เข็ญแต่ก็ไม่ได้ทำให้ฮารุรู้สึกอะไรนอกจากจะนึกอยากแกล้งมากขึ้นเท่านั้น

"เมื่อกี๊ฉันเดินสวนกับคนไข้คนหนึ่งที่หน้าโรงพยาบาล  คนที่เขียนข่าวนายนั่นแหละ หมอนั่นโวยวายอยากจะออกจากโรงพยาบาลให้ได้ "

"ทำไม?"

"ไม่มีใครรู้ รู้แต่ว่าเป็นแบบนี้มาตั้งแต่คุณหมอเจ้าของไข้เข้าไปตรวจตอนบ่าย"

ยูยะหันไปสบตาพี่ชาย

"นั่นมันคนไข้ของฉัน ฉันก็แค่ไปตรวจตามปกติ แปลกเหรอ?"

ไม่แปลกสักนิด หากคุณหมอไม่ได้แนะนำตัวอย่างจงใจว่าตัวเองมีความเกี่ยวข้องยังไงกับคนที่เป็นข่าวในหนังสือที่พกติดมือไปให้คนไข้อ่านระหว่างตรวจ แกล้งทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้มอบรอยยิ้มหวานอาบยาพิษให้ แล้วก็...เอ่อ อาจจะมือหนักไปนิดตอนที่จับแขนขาคนไข้

สิบนาทีต่อมา ยูมะก็ไปอยู่ที่ห้องคนไข้ห้องเดิม ไปชวนคุยแก้เบื่อ บังเอิญไปเป็นหนังสือที่คุณหมอเผลอลืมทิ้งไว้  แล้วบอกกับคุณคนไข้ว่าคนที่เป็นข่าวนั่นเป็นพี่ชายเขาเอง ก่อนจะหันเหความสนใจไปที่เครื่องมือแพทย์ อยากยกเสาแขวนน้ำเกลือเล่นบ้าง อยากถอดเข็มน้ำเกลือแล้วจิ้มมันลงไปบนแขนอีกที หรืออยากแกะเฝือกออกมาดูว่าข้างในมีอะไร

เท่านี้ก็คงมากพอที่จะทำให้คนไข้มีอาการวิตกจริต กลัวตาย อยากออกจากโรงพยาบาลอย่างเร่งด่วนได้แล้ว

"เห่ามากเกินไปแล้ว!!!!"

ยูยะพูดอะไรไม่ออก นอกจากนั่งมองพี่ชายลับฝีปากกับฮารุอยู่เงียบๆ หันไปทางยูมะ น้องก็ทำตาแป๋วแบบที่เห็นแล้วต้องยอมแพ้ ดุไม่ลงสักที

"นี่ คืนนี้พี่จะมาอยู่เป็นเพื่อนผมใช่มั๊ย"

"ไม่ได้หรอกยูมะ พรุ่งนี้ยูยะมีงานน่ะ"

"เอ๋!!!!"

"อย่าให้มันมากนักไอ้หมาหื่น ให้พี่น้องมีเวลาอยู่ด้วยกันบ้าง"

แล้วคุณหมอก็ปะทะคารมกับฮารุอีกหน ยูยะเลยนั่งนิ่งๆ รอเวลาให้เสียงประกาศิตตัดสินว่าวันนี้เขาจะได้นอนที่ไหน  แต่ก็คงจะเดาได้ไม่ยากหรอก

"ไม่ได้! ไม่ให้พี่ยูยะไปไหนทั้งนั้น คืนนี้พี่ยูยะต้องนอนกับน้อง!!! ใครอยากกลับบ้านก็กลับไปคนเดียวสิ"

++++++++++++++++++++++++++++++

กระจกบานใหญ่สะท้อนภาพเงาใครบางคนที่แสนคุ้นตา เหมือนจะรู้จักแต่ก็ไม่รู้จัก  ร่างผอมบางในชุดกิโมโนสีแดงสด เล่นลวดลายบนผืนผ้าด้วยดอกไม้สีขาว เหมือนชุดที่เคยใส่เมื่อนานมาแล้ว แต่ใบหน้ากลับเฉยชา ดวงตาที่มองมานั้นช่างไร้ความรู้สึก เหมือนตุ๊กตาไร้ชีวิต

คนที่ยืนอยู่ตรงหน้านี้คือใครกัน..?

"ยูยะ.."

สัมผัสหนักๆตรงเอวและต้นคอเรียกให้ยูยะถอนสายตาจากเงาสะท้อนในกระจกกลับมาสู่ความเป็นจริง ว่าเงาที่เห็นนั่นคือตัวเอง แต่เป็นตัวตนที่ช่างแตกต่างจากที่เคยเป็นจนตัวยูยะเองก็แทบจำไม่ได้  เมื่อก่อนยูยะเคยมีรอยยิ้ม มีชีวิตชีวา  ไม่ได้เฉยชาเหมือนตุ๊กตาหินสลักอย่างตอนนี้..

เพราะอะไร?...

"คิดอะไรอยู่?.."

"เปล่า!"

น้ำเสียงไร้อารมณ์ไม่แสดงความรู้สึก คนถามก็ยังไม่พอใจ จับร่างบางให้หันเข้าหา จ้องตาตรงๆค้นลึกลงไปหาคำตอบ แต่ก็ไม่ได้เห็นอะไรนอกจากดวงแก้วสีอำพันที่ว่างเปล่า

"คิดถึงหมอนั่นอยู่?"

เป็นคำเรียกแทนใครสักคนที่กว้างขวางจนคิ้วเรียวขมวดเข้าหากันน้อยๆ นึกไม่ออกว่าคนถามหมายถึงใคร จนอีกฝ่ายต้องเฉลยออกมา ว่าเป็นช่างภาพคนที่เพิ่งจะร่วมงานกันไปเมื่อกี๊ แต่ก็ไม่ได้มีเหตุผลว่าทำไมยูยะจะต้องคิดถึงอย่างที่ว่า

"นึกว่าฉันตาบอดหรือไง!"

ฮารุเข่นเขี้ยวเมื่อนึกถึงเหตุการณ์ในสตูดิโอ ไอ้หมอนั่น! ไอ้ช่างภาพคนนั้น! มันบังอาจแตะต้องยูยะ มันฉวยโอกาสระหว่างที่ทำงานเข้าใกล้ยูยะ จับมือถือแขนทุกครั้งที่ทำได้ และถ้ามันทำได้มันคงจะจูบยูยะไปแล้ว ทุกการกระทำของมันแนบเนียนจนเขาไม่อาจจะทำอะไรได้แม้ใจอยากจะทำมากกว่าต่อยซักหมัด

"ถ้าดูอยู่ตั้งแต่แรก ก็น่าจะเห็นแล้วสิว่าฉันทำยังไง หรือแค่นั้นยังไม่พอ?"

"ไม่!"

แค่ยูยะกระแทกศอกไปสองสามครั้ง กับแกล้งเหยียบเท้าไปไม่กี่ที หมอนั่นยังเจ็บตัวไม่สมกับที่มันบังอาจแตะต้องคนของเขา

"ถ้างั้นนายก็ไปจัดการ.. อย่างที่นายพอใจก็แล้วกัน"

"ฉันทำแน่"

รั้งใบหน้านั้นเข้ามาหา กระซิบตอบให้ริมฝีปากแนบชิดกัน ปลายนิ้วร้อนแตะลงบนต้นคอเปล่าเปลือย ผมที่เคยยาวถูกรวบสูง พอๆกับที่คอเสื้อกิโมโนถูกรั้งลงต่ำจนเกือบเห็นแผ่นหลัง

ยูยะหลับตาลงปล่อยให้ริมฝีปากและร่างกายถูกครอบครองจนกว่าอีกฝ่ายจะพอใจ กระทั่งสัมผัสนั้นหยุดลง ดวงตาเรียวจึงกระพริบเปิด จ้องมองคนตรงหน้าอย่างไร้ความรู้สึกเหมือนทุกครั้ง

"ดูท่าทางเหนื่อยๆนะ ยูมะคงชวนคุยทั้งคืนจนไม่ได้นอนล่ะสิ"

"อยู่กับนายฉันก็คงไม่ได้นอนเหมือนกัน"

ฮารุหัวเราะหึๆกับคำพูดที่ตรงไปตรงมาไร้ความเขินอายกับเรื่องแบบนี้  เท่าที่รู้จักกันมา ยูยะไม่เคยแสดงอารมณ์ใดกับเขานอกจากความเฉยชา จะยิ้มหรือหัวเราะก็แค่เวลาที่อยู่กับพี่น้องเท่านั้น แม้แต่ตอนนี้ที่ร่างบางถูกรั้งมาที่โซฟาตัวยาวที่ตั้งชิดผนังจนล้มลงไปด้วยกันทั้งคู่ ใบหน้างดงามนั้นก็ไม่ได้แสดงความรู้สึกสักนิด

แต่เป็นแบบนี้ก็ดีแล้ว...

เพราะสิ่งที่เขาต้องการจากยูยะอยู่ทุกค่ำคืน  ไม่ใช่ความรู้สึก...

ยูยะซบหน้าลงกับไหล่ของอีกฝ่าย หลับตารับสัมผัสอุ่นๆที่แตะลงบนขมับ ไล้เรื่อยลงมาที่แก้ม คอ และริมฝีปาก

"หลับซะยูยะ.."

ปลายลิ้นร้อนแทรกเข้าไปลิ้มรสความหวานอย่างนุ่มนวล ..เนิ่นนาน..แล้วละริมฝีปากออกมาอย่างแสนเสียดาย

"หลับซะตอนนี้....ก่อนที่คืนนี้ นายจะไม่ได้นอน"

++++++++++++++++++++++++++++++

วันต่อมา ยูยะจำเป็นต้องตื่นเช้าทั้งที่เมื่อคืนผ่านศึกหนักจากคนที่นอนอยู่ข้างกาย เพราะเสียงโทรศัพท์สามเครื่องช่วยกันแผดเสียงต่อเนื่องแทนนาฬิกาปลุก เครื่องหนึ่งเป็นของยูยะ เครื่องหนึ่งเป็นของฮารุ อีกเครื่องเป็นโทรศัพท์ภายในที่ติดตั้งมาพร้อมกันกับตอนที่ซื้อห้องชุดในแมนชั่นสุดหรูนี่

ห้องที่อยู่กันแค่สองคนเท่านั้น..

ยูยะมีบ้านอยู่แล้ว คือบ้านที่อยู่ด้วยกันสามคนพี่น้อง ตั้งอยู่ห่างตัวเมืองไปไม่ไกล แต่ฮารุก็ยืนยันจะซื้อห้องนี้ให้ได้ ด้วยเหตุผลที่ว่าจะได้สะดวกเวลามาทำงาน แต่พี่ชายคนโตกลับมองว่า

"ไอ้หมาบ้านั่นซื้อไว้เพื่อจะได้ทำอะไรต่อมิอะไรกับนายได้สะดวกกว่าอยู่บ้านน่ะสิ!"

พี่ชายเขาพูดไม่ผิดเลย...

แล้วตอนนี้โทรศัพท์ทั้งสามเครื่องก็ถูกเหวี่ยงลงไปนอนแอ้งแม้งบนพื้นพรมนุ่ม  ด้วยฝีมือคนที่น่าจะตื่นอยู่ก่อนแล้ว แต่กลับปล่อยให้โทรศัพท์ทั้งสามเครื่องดังหนวกหูจนยูยะต้องตื่น

"คนที่โทรฯมาน่าจะมีธุระด่วนนะ"

"ฉันไม่สน!"

พลิกกายทาบทับอีกร่างที่ไร้อาภรณ์แม้สักชิ้น บดเบียดริมฝีปากหนักหน่วงกระตุ้นอารมณ์ให้รุ่มร้อนในแรงปรารถนา จนกระทั่งยูยะหลุดเสียงครางออกมาเบาๆ

แม้ในยามปกติไร้ความรู้สึก แต่เมื่อยามใดที่อารมณ์ถูกชักพาจนถึงขีดสุด ร่างบางนี้จะเร่าร้อนจนแทบจะแผดเผาฮารุได้ทั้งตัว เพราะเหตุนี้เขาถึงต้องการยูยะมากกว่าใครๆ แม้ว่าเจ้าตัวจะไม่เคยเต็มใจก็ตาม

แต่แล้วทุกการเคลื่อนไหวบนเตียงกลับต้องหยุดลง เพราะเสียงใครบางคนที่เล็ดลอดผ่านประตูด้านหน้ามาเข้าหู

"ฉันรู้ว่านายสองคนอยู่ข้างใน อย่าให้ต้องพังประตูเข้าไป เปิดประตูเดี๋ยวนี้นะโว้ย!!! "

.............................................

..............................

..................

........

แล้วตอนนี้ยูยะก็มีชุดคลุมอาบน้ำเพียงตัวเดียวปกปิดร่างกาย อยู่ในห้องนั่งเล่น รอฮารุที่อีกไม่กี่นาทีคงจะอาบน้ำเสร็จ ระหว่างนั้นก็เก็บเสื้อผ้าที่ถอดทิ้งไว้ตั้งแต่เมื่อคืนให้ลงไปอยู่ในตะกร้า

"อดอยากมากหรือไงถึงรอให้ไปถึงเตียงไม่ได้"

"ถามฮารุสิ"

ตอบแบบนี้คนถามก็ได้แต่ส่ายหัวสถานเดียว ถ้าไม่มีเรื่องจำเป็นจริงๆ สาบานเลยว่าจะไม่มากวนตอนที่ไอ้คู่นี้มันกำลังทำอย่างว่ากันอยู่เด็ดขาด ให้ตายเถอะ!

"มีธุระอะไร"

ถึงจะอาบน้ำ แต่ก็ใช่ว่าจะดับอารมณ์ที่ค้างคาอยู่ให้หายไปได้ ฮารุจึงกระแทกตัวลงนั่งบนโซฟาหนังสีดำอย่างหงุดหงิด ผิดกับยูยะที่นั่งลงข้างกันด้วยสีหน้าเรียบเฉย จนคนมองแปลกใจ

"มองอะไรวะ!"

ฮารุเอื้อมมือไปจัดชายเสื้อของยูยะให้ปกปิดมิดชิดมากขึ้น

เออ! หวงกันเข้าไป ทีตัวมันเองดันปล่อยให้เสื้อแหวกจนเกือบถึงสะดือ

อยากด่าอย่างใจคิด แต่เวลาก็มีไม่มากแล้ว  ยาบุเทหนังสือนับสิบเล่มที่หอบมาด้วยลงบนโต๊ะกระจกเตี้ยๆหน้าโซฟา ฮารุทำหน้าตาเหนื่อยหน่ายทันที

"ข่าวอะไรอีกล่ะคราวนี้"

ยูยะชะงักมือที่กำลังเอื้อมไปหยิบ ภาพบนหน้าปกหนังสือทุกเล่มเหมือนกันหมด กิโมโนสีแดง?

"นี่มัน-"

"ภาพสวีทหวานในห้องแต่งตัว ของ-นาย-สอง-คน  ไม่ได้มีแค่นี้นะ ยังมีคลิบวิดีโอด้วย ตอนนี้ระบบอินเตอร์เน็ตปิดซ่อมเพราะมีคนกดเข้าไปดูเป็นล้านๆในคืนเดียว สายเคเบิ้ลคงไหม้ไปเลยละมั้ง"

ฮารุอึ้งไปนิดหนึ่ง ก่อนจะย้อนถามด้วยคำถามที่ยาบุคิดว่ามันกวนประสาทจนอยากจะยันหน้าหล่อๆนั่นสักที

"แล้วไง?"

"ก็ไม่ไงละวะ ฉันเคยบอกนายแล้วใช่ไหมว่าอย่าทำอะไรประเจิดประเจ้อ ทุกวันนี้นายสองคนมีข่าวไม่พอหรือไง ข่าวมันมีผลกระทบกับนายยังไงรู้บ้างรึเปล่า"

"ไม่รู้ แล้วก็ไม่สนด้วย มันเป็นเรื่องส่วนตัว ฉันกับยูยะอยู่กันแบบนี้นานแล้ว  ถ้างานนี้ทำให้เราอยู่กันแบบนี้ไม่ได้ ฉันก็ไม่ทำ "

ฟังแล้วไมเกรนขึ้นกะทันหัน ถ้าหมอนี่เลิกเป็นดารา ก็หมายความว่ายูยะก็ต้องเลิกทำงานนี้ด้วยแน่ๆ แล้วทุกสิ่งที่สร้างมาตลอดหนึ่งปีนี้ก็ไม่มีความหมาย ลงทุนลงแรงไปเสียเปล่า

อาจจะเป็นความบังเอิญที่ยาบุได้พบกับสองคนนี้ระหว่างที่โมเดลลิ่งของเขากำลังมองหาดาราวัยรุ่นหน้าใหม่เพื่อจะแข่งขันกับบริษัทอื่นๆที่ผุดขึ้นมาเป็นดอกเห็ด และเพียงงานโฆษณาชิ้นแรกก็ทำให้ทั้งสองคนเป็นที่จับตามองทันที  ด้วยบุคลิกที่แตกต่างกันสุดขั้ว แต่อยู่ด้วยกันแล้วกลับลงตัวอย่างน่าประหลาด  แล้วงานชิ้นต่อมาก็ตามมาเรื่อยๆ จนกระทั่งถึงวันนี้ วันที่กำลังจะได้แสดงละครเรื่องแรก ละครวัยรุ่นชื่อดังที่สร้างติดต่อกันมาแล้วถึงสองภาค และคนที่เคยรับบทนำก็กลายเป็นดาราชั้นแนวหน้าของวงการไปแล้ว

ข่าวนี้อาจทำให้ทั้งสองคนถูกปลดออกจากรายชื่อนักแสดง หากทั้งผู้ผลิตละครและคนดูมองว่ามีพฤติกรรมไม่เหมาะสม และถ้าเป็นแบบนั้นจริง  ทั้งสองคนก็จะสูญเสียโอกาส บริษัทก็จะเสียรายได้เป็นจำนวนมหาศาล

"ฉันไม่เสียดายหรอกนะ ที่ฉันทำงานนี้ก็เพราะมันสนุก แต่ถ้ามันทำให้ชิวิตยุ่งยากฉันก็คงไม่ทำ"

"หมายความว่านายเลือกชีวิตส่วนตัวมากกว่างานเหรอ?"

คำตอบมันชัดเจนอยู่ในดวงตาของทั้งสองคน ไม่มีคำว่าเสียดายเลยสักนิด   ยาบุไม่รู้จะพูดอะไรต่อ เลยได้แต่ทิ้งตัวหมดแรงลงบนโซฟาอย่างปลงๆ

"แล้วใครเป็นคนถ่ายภาพนี้กันล่ะ ตอนนั้นฉันกับยูยะอยู่ในห้องกันสองคนไม่มีคนอื่น แสดงว่าต้องมีใครเอากล้องไปซ่อนไว้  ดูจากมุมกล้องแล้ว น่าจะแถวๆกระจก"

"ถูกเผง! ก็คงเป็นคนในสตูดิโอนั่นแหละ ตามไม่ยากหรอก แต่ป่านนี้มันคงหอบเงินล้านไปสุขสบายอยู่ที่ไหนซักแห่งแล้วล่ะ"

"หนีไม่พ้นหรอก"

ฮารุพูดเบาๆพอแค่ให้ยูยะได้ยิน  ยาบุเลยมองเห็นแค่ทั้งสองคนสบตากันเท่านั้น

จะว่าไปสองคนนี้ก็น่าอิจฉาจริงๆที่มีความมั่นคงในกันและกันมากขนาดนี้ แต่ทั้งสองคนเป็นนักแสดงที่มีฝีมือมาก จะปล่อยให้ออกจากวงการไปทั้งๆอย่างนี้ก็น่าเสียดาย

แล้วอะไรบางอย่างก็แวบขึ้นมาในหัว  ใช่แล้ว..ยังพอมีวิธี..

"ฉันว่าบางที..พวกนายอาจจะไม่ต้องออกจากวงการก็ได้นะ"

++++++++++++++++++++++++++++++

To be con....



 

Title --- Stalker...

Author --- Nalikakeaw

Parings --- Okaryu

ท่ามกลางความสว่างของหลอดไฟเพียงไม่กี่ดวงบนทางเดิน ร่างเพรียวก้าวเท้าอย่างรีบเร่งผ่านห้องซ้อมเต้นที่บัดนี้มืดสนิท เข้าสู่ตัวลิฟท์ที่เปิดรอเอาไว้ตั้งแต่เมื่อห้านาทีก่อน กดปุ่มชั้น และเมื่อลิฟท์เคลื่อนตัวลงสู่ชั้นหนึ่งและเปิดออกอีกครั้ง

ก็พบแต่ความว่างเปล่า

ทุกคนหายไปไหนกันหมด?

หรือว่าจะกลับกันไปหมดแล้ว...?

"โธ่เอ๊ยยยย!!!!!  รอกันหน่อยก็ไม่ได้" แค่กลับไปเอาเกมที่ลืมไว้แค่นี้ กลับมาอีกทีทุกคนก็หนีไปหมด

 แล้วยังไงละนี่   ในที่สุดก็ต้องเดินไปสถานีคนเดียวจนได้

ใจดำจริงๆ....

หลังจากที่หัวเสียบ่นเหล่าสมาชิกร่วมวง ( ซึ่งคงไม่มีใครได้ยิน ) แล้ว เด็กหนุ่มก็ต้องจำใจเดินไปยังสถานีคนเดียวอย่างช่วยไม่ได้

ก็ใช่ว่าจะไม่เคยหรอกนะ

แต่วันนี้   ครั้งนี้   เขาไม่อยากเดินคนเดียวเลยจริงๆ...

.................

.........

.....

เด็กหนุ่มก้าวผ่านประตูอัตโนมัติ ก่อนจะเดินตรงไปยังที่นั่งตรงมุมริมสุดของขบวน เหตุผลหนึ่งก็เพราะไม่อยากตกเป็นเป้าสายตา  เพราะทุกวันนี้ก็มีคนรู้จักมากมายพอควร

แต่เหตุผลสำหรับวันนี้ ...

เขาอยากดูให้แน่ใจจริงๆ  ว่าตัวเองไม่ได้ตกเป็นเป้าสายตาของใคร

ด้วยเหตุผลที่มากเกินไปกว่าเดิม

เสียงโทรศัพท์ดังขัดจังหวะความคิด มือบางคว้ามากดตัดสายทันที นึกโมโหคนชอบเจ้ากี้เจ้าการที่อยู่ปลายสายขึ้นมาทันควัน

ก็รู้อยู่หรอกว่าห่วง เขาเองก็รู้สึกดีที่ได้รับความรักมากมายอย่างนี้  ติดที่มันมากเกินไปจนเขากลายเป็นคุณหนูตัวน้อย ขยับไปไหนแต่ละทีต้องคอยตามทุกฝีก้าว  ทั้งที่ในความเป็นจริงเขาเป็นพี่ชายคนโตของบ้านต่างหาก

ถ้าเจ้าน้องเล็กรู้เข้า คงถูกล้อไปเป็นเดือนๆ

แชะ!!!!!

เสียงชัตเตอร์ที่ดังแว่วมาทำให้ร่างบางถอนสายตาจากหน้าจอโทรศัพท์มองไปรอบๆ แต่ไม่พบอะไรผิดแปลก ซึ่งเขาคงจะรู้สึกดีกว่านี้ถ้าหากเขาได้เห็นว่าใครซักคนกำลังเก็บกล้องหรือแสดงท่าทีมีพิรุธน่าสงสัย ต่อให้เป็นปาปารัซซี่จริง เด็กหนุ่มก็ยินดีจะยืนนิ่งๆเป็นแบบให้ ไม่ใช่เงยหน้าแล้วมองเห็นแต่ความเมินเฉยของผู้โดยสารร่วมขบวนอย่างนี้

แล้วนี่..?...

ทำไมเขาถึงต้องมาคิดมากเรื่องที่ไม่มีใครมองด้วยเล่า

ติดนิสัยน่าสมเพชแบบนี้มาตั้งแต่เมื่อไหร่ 

ไร้สาระชะมัด

เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้มือบางคว้ามาเปลี่ยนเป็นระบบสั่นก่อนจะโยนโทรศัพท์ลงไปอยู่กับหนังสือ เกม

ในเป้ใบโปรดอย่างไม่ไยดี

ถึงบ้านค่อยโทรบอกก็แล้วกันน่า

.................

.........

.....

ร่างเพรียวดูอารมณ์ดีขึ้นเล็กน้อยตอนที่เดินออกมาจากสถานี  แต่พอนึกถึงหน้าคนที่คอยโทรหาแล้วก็รู้สึกผิดขึ้นมาหน่อยๆ

ป่านนี้จะกระวนกระวายเป็นห่วงเราอยู่มั๊ยนะ?

คิดพลางก้าวไปตามหนทางที่คุ้นเคย

โทรศัพท์ในกระเป๋าส่งเสียงครืดคราดไม่ยอมหยุด และดูท่าว่าปลายสายคงจะไม่ยอมหยุดจนกว่าเขาจะยอมคุยด้วยแน่ๆ

เฮ้อ...ไม่แกล้งแล้วก็ได้  เดี๋ยวจะหัวใจวายตายซะก่อน

แต่ไม่ทันจะได้เอื้อมมือไปถึงโทรศัพท์  หัวใจดวงน้อยก็ต้องมีอันเต้นผิดจังหวะ

เพียงแว่วเสียงฝีเท้าตามหลัง  ร่างเพรียวก็เริ่มทำอะไรไม่ถูก

ไม่ผิดแน่!  เสียงฝีเท้าเดินเป็นจังหวะสบายๆ แต่กลับหยุด...ทุกครั้งที่เขาหยุด  และเริ่มก้าวยามที่เขาออกเดิน

นัยน์ตากลมใสเริ่มฉายแววหวาดหวั่น หากยังก้าวเดินต่อเหมือนไม่รับรู้สิ่งใด แต่ยิ่งเดินเพื่อนร่วมทางยิ่งน้อยลง เสียงฝีเท้าด้านหลังยิ่งดังชัดเจนขึ้น

และเมื่อโทรศัพท์ส่งเสียงขึ้นมาอีกหน  มือบางจึงคว้ามารับสายอย่างไม่รีรอ

"นี่ นายอยู่ไหนน่ะ!"

หากเป็นก่อนหน้านี้  คนที่อยู่ปลายสายคงถูกเขาตอกกลับด้วยน้ำเสียงหงุดหงิดชวนทะเลาะเป็นแน่แท้

แต่ยามนี้หัวใจกลับเต็มตื้นไปด้วยความรู้สึก เพียงแค่ได้ยินเสียงใครคนนั้น

"ฉัน-"

จู่ๆโทรศัพท์เจ้ากรรมก็ดับวูบ พาหัวใจวูบหาย

ขัดใจจนแทบอยากจะร้องไห้ อยากปาโทรศัพท์ในมือทิ้งเดี๋ยวนั้นถ้าไม่ติดที่ว่าซื้อมาแพงละก็....

เสียงฝีเท้าจากด้านหลังดังชัดเจนขึ้น จังหวะก้าวเร็วขึ้น   ราวกับจะเร่งก้าวให้ทันกัน ร่างเพรียวจึงรีบจ้ำทิ้งระยะห่าง ทางข้างหน้าและซ้ายมือเป็นถนนหากข้ามไป อาจจะสลัดได้พ้น แต่อีกฝั่งนั้นช่างไร้ผู้คนเสียเหลือเกิน พอๆกับสวนสาธารณะที่อยู่ด้านขวามือ ถ้าเดินเข้าไปอาจจะหลบพ้น

แต่ถ้าไม่พ้นล่ะ?

...จะเกิดอะไรขึ้น.....

หัวใจเต้นถี่ระรัวดังจนกลบเสียงฝีเท้าเบื้องหลัง ริมฝีปากบางเม้มแน่นเข้าหากัน 

ไม่!!

ถ้าหนี ก็ต้องกลัวแบบนี้ตลอดไปน่ะสิ

ยังไม่รู้ซักหน่อยว่าที่ตามมาตลอดทางนั่นเป็นแค่แฟนคลับ หรือว่าพวกโรคจิต

คิดแล้วก็อดหัวเราะตัวเองไม่ได้  ติดนิสัยกระต่ายตื่นตูมมาจากใครกันนะ แค่เผลอพูดไปว่าสองสามวันนี้รู้สึกเหมือนมีคนเดินตาม ก็แทบจะอาสาไปรับไปส่ง ทั้งที่บ้านไม่ได้อยู่ใกล้กันเลยซักนิด

ความคิดหยุดชะงักอีกหนเพราะเสียงฝีเท้า ร่างเพรียวสูดหายใจลึก เตรียมพร้อมจะเผชิญหน้ากับใครก็ตามที่ทำให้ชีวิตของเขาไม่ปกติสุขในช่วงสองสามวันที่ผ่านมา

กระทั่งเสียงฝีเท้านั่นมาหยุดอยู่ข้างหลัง

ด้วยระยะที่ใกล้จนเกินไป หรือจะด้วยความกะทันหันจนทำให้อีกฝ่ายไม่ทันตั้งตัวก็ตาม เมื่อหันกลับไป ร่างบางจึงได้เห็นชายร่างสูง ผอม  ในชุดเสื้อยืดกางเกงยีนส์ ถอยห่างไปอย่างตกใจ

ก่อนจะสะดุดขาตัวเองล้มลงไปกองอยู่บนพื้นฟุตบาท

พร้อมกับโลหะ เป็นประกายสีเงินวาววับ!!!

สิ่งที่เห็นมีเพียงเท่านั้น.....

เพราะหลังจากนั้น.....

ทั้งตัวก็ถูกโอบรัด กระชากจนลอยขึ้นจากพื้น ก่อนจะกระแทกลงกับพื้นแข็งๆ

แต่ไม่เจ็บแฮะ?

ในหูแว่วได้ยินประตูกระแทกปิด พร้อมๆกับเสียงเครื่องยนต์กระชากออกตัวอย่างรวดเร็ว ทิ้งชายแปลกหน้าและความกลัวไว้เบื้องหลัง  เพราะไออุ่นโอบล้อมร่างกายที่สัมผัสได้นั้น มันบ่งบอกให้รู้ชัด  ว่าเขาปลอดภัยแล้ว

ทั้งหมดเกิดขึ้นภายในเสี้ยวนาที  แต่ร่างเพรียวกลับต้องใช้เวลานานกว่านั้นถึงจะจับต้นชนปลายได้ถูก ว่าวินาทีก่อนหน้านั้นเกิดอะไรขึ้นบ้าง

"เป็นอะไรรึเปล่า?"

เสียงใครหว่าคุ้นๆ..... อบอุ่น ฟังดูเป็นห่วงเป็นใยจัง

"ฉันเป็นห่วงแทบตาย"

พื้นที่เรานอนอยู่นี่ก็อุ่นด้วยแฮะ มีเสียงอะไรตุบๆ ดังอยู่ข้างหูด้วย

"นี่! นายฟังฉันอยู่รึเปล่า? เป็นอะไรไป?"

แล้วอะไรหนักๆรัดตัวเราอยู่ว๊า~ แต่ก็นะ รู้สึกดีจัง...

"ริวทาโร่!!!!"

ในที่สุดก็รู้ตัวได้สักทีว่าที่นอนทับอยู่นั่นไม่ใช่พื้น แต่เป็นแผงอกกว้าง อะไรหนักๆที่โอบอยู่บนหลังนั่นคือสองแขนแข็งแรง  สองอย่างที่ว่าก็คือคนๆเดียวกับเจ้าของน้ำเสียงทุ้มๆ คุ้นหู

คนที่เขานอนซบอยู่ทั้งตัวตอนนี้!!!!!

เฮ้ยยยยย!!!!!!!

ริวทาโร่กระเด้งตัวออกจากอ้อมแขนนั้นอย่างแรงจนเกือบหงายหลังตกจากเบาะลงไปกระแทกพื้นจริงๆ ดีที่ร่างสูงนั้นเร็วกว่าคว้าร่างเพรียวกลับมาสู่อ้อมแขนได้ทัน คราวนี้ร่างเพรียวแทบจะจมลงไปกับอกกว้าง สองแก้มใสเริ่มร้อนขึ้นโดยไม่รู้สาเหตุ

"ฉันทำให้นายตกใจสินะ...ขอโทษที"

มือใหญ่ลูบลงบนกลุ่มผมนิ่มเบาๆอย่างจะปลอบขวัญ 

"เปล่านี่! ไม่ได้อ่อนแอขนาดนั้นซักหน่อย"

ปากแข็งทั้งๆที่ยังใจสั่นไม่หาย เมื่อนึกไปว่าถ้าหากว่าคนๆนี้มาไม่ทัน จะเกิดอะไรขึ้นบ้าง

"แล้วทำไมตัวสั่นล่ะ"

"หายใจไม่ออก!"

เจ้าของอ้อมแขนนั้นก้มลงมองแล้วก็พบว่าจริงอย่างว่า  เพราะตอนนี้ใบหน้าใสแทบจมอยู่กับอก แต่เขาก็ไม่อยากจะปล่อยคนๆนี้ไปเลย จึงขยับร่างโอบยกคนตัวเล็กขึ้นมาอีกหน่อยให้ใบหน้าน่ารักวางอยู่บนไหล่กว้างของตัวเอง แบบนี้ก็กอดได้ไม่ต้องทำให้อีกฝ่ายต้องขาดใจไปซะก่อน

แต่หารู้ไม่ว่าทำอย่างนี้แล้วยิ่งทำให้ร่างเพรียวใจสั่นหวันไหว  เมื่อกี๊สูดกลิ่นไออกอุ่นเข้าไปเต็มปอด ตอนนี้กลิ่นโคโลญจ์ กลิ่นแชมพู เจลแต่งผม อะไรสารพัดก็กำลังตีกันให้วุ่น หายใจไม่ออกยิ่งกว่าเก่า

"ทำไมไม่ยอมรับโทรศัพท์ฉัน"

"ไม่รู้นี่ ปิดเสียงไว้"  จงใจปิดเสียงเลยด้วย

"แล้วเมื่อกี๊ตัดสายทำไม"

"แบตฯหมด"  ก็เพราะนายไม่ใช่รึไง ไม่รับสายก็กระหน่ำโทรมาอยู่ได้

คำถาม ถามมาแบบห้วนๆ คนฟังแล้วเริ่มกรุ่นอารมณ์โกรธขึ้นมาน้อยๆ เลยตอบแบบห้วนๆพอกัน 

"ทำไมไม่รอฉัน  บอกแล้วใช่ไหมว่าจะไปส่ง"

"ก็นายนั่นแหละ หายไปไหน ฉันลงมาก็ไม่เจอใครซักคนแล้ว" จริงๆแล้วจ้ำอ้าวหนีมาเลยแหละ  ก็ไม่ใช่เด็กแล้วนี่จะที่จะต้องมีใครคอยรับส่ง

คราวนี้คนถามต้องเป็นฝ่ายเงียบไปเอง ทำไมความผิดมันเข้าตัวทุกกระทงเลยวะ

"ฉันไปหาคุณพ่อมา ฉันก็ไม่ได้บอกนาย ขอโทษนะ"

ร่างเพรียวยิ้มกว้างอยู่กับบ่าหนา พยักหน้าหงึกหงักพอให้อีกฝ่ายรู้ว่าเขาไม่ว่าอะไร  ก่อนจะซบหน้าลงกับไหล่กว้างอีกครั้งและก็อาจจะเพลินอยู่กันแบบนั้นไปอีกหลายชั่วโมง

"ถ้าเคลียร์กันจบแล้วก็นั่งกันดีๆเถอะนะเด็กๆ"

เสียงแหบห้าวไม่คุ้นหูทำเอาริวทาโร่ย่นคิ้วด้วยความสงสัย เลื่อนสายตาไปหาต้นเสียงที่นั่งอยู่ตรงเบาะด้านหลังแล้วก็พบว่า

โอคาโมโตะ  เคนอิจิ   นั่งอยู่ตรงนั้น!!!!!!

ครั้งนี้ริวทาโร่หงายหลังตกจากเบาะชั้นดีที่ชื่อเคย์โตะ ลงไปพับเพียบกับพื้นรถด้วยความตกใจถึงขนาด ก่อนจะตะเกียกตะกายลุกขึ้นมาโค้งคำนับ

"โอ๊ย !!!!" แถมยังเอาหัวไปโขกกับเบาะรถอีกต่างหาก

ผู้สูงวัยกว่ามองเด็กน้อยที่ตอนนี้แปลงร่างกลายเป็นกาน้ำเดือดไปแล้วด้วยความอายสุดขีด เพราะในรถตู้คันนี้ ก็ใช่ว่าจะมีกันอยู่แค่นี้เมื่อไหร่ ถ้าไม่นับคนขับแล้วก็ยังมีผู้จัดการ กับทีมงานอยู่อีกสองสามคน ก่อนจะหันไปมองหน้าลูกชายหัวแก้วหัวแหวนที่ตอนนี้ส่งสายตาขุ่นเคืองประหนึ่งว่าเขาเป็นคนทำให้ริวทาโร่เจ็บตัว

"จอดข้างหน้านี่ก็ได้ครับ"

ร่างสูงยื่นหน้าไปบอกคนขับที่ต้องทำตัวกระตุกเล็กน้อย เพราะก่อนหน้านี้เกือบถูกลูกชายเจ้านายบีบคอด้วยเหตุที่ขับรถไม่ทันใจ  โดนใบสั่งแล้วใครจะรับผิดชอบ

"จะไปไหนกันล่ะ"

"ผมไปงานกับพ่อไม่ได้ งั้นเดี๋ยวผมไปหาอะไรกินแถวนี้รอดีกว่า  พ่อกลับมาแล้วค่อยไปส่งริวทาโร"

"งั้นก็ตามใจ"

เคย์โตะเลื่อนประตูปิดก่อนที่ร่างเพรียวจะได้ออกความเห็น คนเป็นพ่อมองดูลูกชายโอบเอวร่างเพรียวที่โค้งคำนับให้เขา พาเดินเข้าไปในร้านอาหารเจ้าประจำ ก่อนจะกลับมานั่งเอนหลังตามเดิม

"น่ารักดีนะครับ โมริโมโตะคุงคนนี้"

คนขับชื่นชมด้วยใจจริง  ก็แน่ล่ะสินะ  น่ารักแบบนี้เจ้าลูกชายตัวดีมันถึงได้หวงห่วงหนักหนา

ถ้าได้มาเป็นลูกชายอีกคน  ก็คงดี.....

++++ END ++++

Q : เรื่องล่าสุดที่สงสัยอยากรู้
A : ในโลกนี้มีแต่เรื่องน่าพิศวงเต็มไปหมด  โลกถูกสร้างขึ้นเมื่อไหร่  จักรวาลคืออะไร เมื่อเราตายจะมีอะไรเกิดขึ้น  สวรรค์กับนรกมีจริงรึเปล่า  พระเจ้าสร้างโลกขึ้นภายในเจ็ดวันจริงๆเหรอ  มันจะดีกว่ามั๊ยถ้าใช้เวลามากกว่านั้น ผมเป็นใคร  หลังจากนี้ไปอีกสิบปีผมจะเป็นยังไง ผมตั้งใจแน่วแน่ว่าจะค้นลึกลงไปในคำตอบที่ยังไม่มีใครได้ค้นพบ ผมจะคิดถึงเรื่องนี้ทุกทีที่มีเวลาว่าง หรือระว่างพูดคุยแลกเปลี่ยนความคิดเห็นที่โรงเรียน

Q : ประสบการณ์แบบแปลกๆ
A : บางทีความฝันของผมก็เป็นเรื่องจริงขึ้นมา อย่างสถานที่ที่ผมไปเจอกับเพื่อนโดยบังเอิญ แต่ผมก็ไม่คิดว่ามันแปลกนะ เพราะผมเป็นคนทึ่มๆ ผมดูเหมือนเป็นคนเฉยๆไม่รู้สึกรู้สานะ ไม่คิดงั้นเหรอ อย่างถ้าผมเห็นผีก็คงไม่กลัวเท่าไหร่ อาจจะแค่ "อ่า นี่เองผี" แล้วอีกเดี๋ยวก็จะลืม

Q : เวลาไหนที่รู้สึกว่าตัวเองแตกต่าง
A : ปกติแล้วผมก็ต่างจากคนอื่นๆนะ เวลาที่ประชุมเรื่องคอนเสิร์ต  ผมเป็นคนเดียวที่มีความคิดเห็นต่างออกไป  แบบ 1 ต่อ 9 เลยล่ะ  แต่ว่ามันเป็นเรื่องดีไม่ใช่เหรอที่จะแตกต่าง ผมชอบความแตกต่าง

Q : ใช้เวลาไปกับวันหยุดยังไงบ้าง
A : ถ้าผมมีวันหยุด ผมจะออกไปข้างนอก ผมไม่ชอบอยู่กับบ้านเฉยๆ วันก่อนผมไปคาราโอเกะ เล่นบิลเลียร์ด ไปกินฟาสท์ฟู๊ด ไปเดินซื้อของในห้าง เดินซื้อเสื้อผ้า ผมก็ใช้วันหยุดไม่แตกต่างจากนักเรียนมัธยมปลายคนอื่นๆนะ
 

Q : ทำไมผมของเคย์โตะถึงเซ็ทไว้เรียบร้อยตลอดเวลา ฉันไม่เคยเห็นทรงผมตอนตื่นนอนของนายเลยนะ นั่นน่ะมหัศจรรย์สุดๆ
A : ฟังดูแปลกๆนะที่ถามว่าทำไม เพราะมันก็เหมือนกับการล้างหน้าแปรงฟันที่ต้องทำเป็นประจำทุกวันอยู่แล้ว  อีกอย่างมันก็เป็นมารยาทนะที่จะต้องทำผมให้ดูดี




English Translation By : happy_chammy